วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อหาอัตราชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคาร ของเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานในอาคารของโรงพยาบาล โดยใช้ระดับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เป็นตัวชี้วัดสภาพการระบายอากาศ กลุ่มศึกษาคือเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติงานในอาคารที่มีการระบายอากาศไม่เพียงพอ (มีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในอาคาร 800 ppm. ขึ้นไป) และกลุ่มเปรียบเทียบคือเจ้าหน้าที่ที่ปฏิงานอยู่ในอาคารที่มีการระบายอากาศเพียงพอ (มีก็าซคาร์บอนไดออกไซด์ในอาคารต้ำกว่า 700 ppm.) เก็บข้อมูลในโรงพยาบาลสังกัดรัฐบาลจำนวน 9 แห่ง ในเขตพื้นที่ภาคกลาง โดยใช้แบบสอบถามและตรวจวัดระดับคุณภาพอากาศ (ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซคาร์บอนมอนนอกไซด์ ความชื้นสัมพัทธ์ อุณหภูมิ สารระเหยอินทรีย์ ฝุ่นละอองขนาดเล็ก เชื้อรา เชื้อแบคทีเรีย ก๊าซไนโตรเจนไดออกไซด์และก๊าซโอโซน) โดยใช้เครื่องมือทางสุขศาสตร์อุตสาหกรรม แจกแบบสอบถามไปจำนวน 1,800 ฉบับ ตอบกลับ 1,500 ฉบับ มีอัตราการตอบกลับทั้งหมดคิดเป็น 83.3% ผลการศึกษาพบว่าอัตราชุกของกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคาร ในกลุ่มศึกษา คิดเป็น 25.82% (ความเชื่อมั่นที่ 95% = 22.92-28.71) ในกลุ่มเปรียบเทียบคิดเป็น 26.31% (22.64-29.97) ซึ่งไม่แตกต่างกัน กลุ่มอาการที่พบมากที่สุดคือกลุ่มอาการทางตาคิดเป็น 17.94% (15.42-20.45) เมื่อวิเคราะห์ด้วย Multiple logistic regrission พบว่าปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคาร ได้แก่ ปริมาณฝุ่นในอาคารที่มากกว่า 0.1 mg/qb.m. อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.62 (ความเชื่อมั่นที่ 95% = 1.24-2.11) จำนวนวันทำงานที่มากกว่า 5 วันต่อสัปดาห์ อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.48 (1.14-1.93) การใช้พรินเตอร์ อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.54 (1.18-2.01) ความคิดว่าที่ทำงานมรการระบายอากาศไม่ดี อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.46 (1.13-1.87) สกปรก อัตราเสี่ยงเท่ากับ 2.09 (1.55-2.81) และมีเสียงดังรบกวน อัตราเสี่ยงเท่ากับ 1.34 (1.01-1.79) โดยสรุป จากการศึกษาครั้งนี้ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างสภาพการระบายอากาศที่ไม่เพียงพอ กับกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคาร แต่อย่างไรก็ตาม อัตราชุกของกลุ่มอาการป่วยเหตุอาคารที่พบ อยู่ในช่วงร้อยละ 25-26 ซึ่งใกล้เคียงกับที่องค์การอนามัยโลกกำหนดไว้ว่าเป็นระดับที่ทำให้เกิดปัญหาได้ ดังนั้นผู้บริหารที่เกี่ยวข้องควรให้ความสนใจในการแก้ไบปัญหาดังกล่าว