วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540

วิทยานิพนธ์นี้ได้เสนอผลการศึกษา ผลกระทบของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีต่อเมล็ดถั่วเขียว โดยทำการศึกษาผลของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า 2 ลักษณะ คือ สนามเหล็กไฟฟ้าแบบชั่วขณะ และสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแบบต่อเนื่อง การศึกษาผลกระทบของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแบบชั่วขณะ โดยได้ทำการทดลองเปรียบเทียบกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มเมล็ดควบคุมที่ไม่ได้รับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (Control) กับกลุ่มเมล็ดที่ได้รับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (Exposure) ซึ่งในแต่ละกลุ่มเมล็ดมีการให้ในลักษณะพัลส์โดยทำการแปรจำนวนพัลส์ 0, 20, 40, 60, 80, 100 พัลส์ จากนั้นทำการเปรียบเทียบการเจริญเติบโตระหว่าง กลุ่มที่ได้รับปริมาณสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่จำนวนพัลส์ต่างๆ กับที่ 0 พัลส์ เพื่อหาความแตกต่าง และนำความแตกต่างของแต่ละกลุ่มมาวิเคราะห์เปรียบเทียบกันระหว่างกลุ่มควบคุมที่ได้รับกับกลุ่มที่ไม่ได้รับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ผลจากการศึกษาพบว่ามีความแตกต่างของการเจริญเติบโตระหว่างกลุ่มที่ได้รับและไม่ได้รับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า อย่างไรก็ตามยังไม่ชัดเจนว่าเป็นผลจากสนามแม่เหล็กไฟฟ้าเพียงอย่างเดียว การศึกษาผลกระทบของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแบบต่อเนื่องได้แยกเป็น 2 การทดลองคือการทดลองกับเมล็ดถั่วและการทดลองกับต้นถั่ว โดยทำการทดลองในลักษณะเปรียบเทียบเช่นเดียวกัน โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่มคือกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า กับกลุ่มที่ได้รับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า โดยกำหนดปริมาณสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในแต่ละการทดลองเท่ากับ 100mG, 200mG, 300mG และ 400mG จากการทดลองพบว่าเกิดความแตกต่างของการเจริญเติบโตที่ค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่ค่าสนาม 100mG ที่ให้กับต้นถั่ว โดยจะทำให้ต้นถั่วมีการเจริญเติบโตได้เร็ว ส่วนการให้สนามแม่เหล็กไฟฟ้ากับเมล็ด พบว่าเกิดความแตกต่างของการเจริญเติบโต โดยที่ค่าสนามแม่เหล็กไฟฟ้า 300mG และ 400mG ต้นถั่วมีการเจริญเติบโตดีกว่ากลุ่มเมล็ดควบคุม