วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ เกี่ยวกับการสอนประวัติศาสตร์ศิลป์ ตามแนวการคิดแบบวิจารณญาณ ประกอบด้วย 1. วัตถุประสงค์การสอน 2. กรอบเนื้อหาสาระที่ครอบคลุม 3. วิธีการสอน 4. การประเมินผล ในสาขาทัศนศิลป์ ของสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ กลุ่มตัวอย่างประชากรประกอบด้วย ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงจำนวน 8 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม จำนวน 3 รอบ ตามเทคนิคเดลฟาย วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัธยฐาน ความต่างระหว่างฐานนิยมกับมัธยฐาน และค่าพิสัยระหว่าวควอไทล์ ผลการวิจัยพบว่า ผู้เชี่ยวชาญมีทรรศนะต่อการสอนประวัติศาสตร์ศิลป์ ตามแนวการคิดแบบวิจารณญาณ ดังนี้ 1. วัตถุประสงค์การสอน : มุ่งให้ผู้เรียนสามารถนำศาสตร์ความรู้สาขาอื่นที่เกี่ยวข้อง มาประกอบการวิเคราะห์ และสรุปข้อมูลทางประวัติศาสตร์ศิลป์ในเชิงบูรณาการ 2. กรอบเนื้อหาสาระที่ครอบคลุม : 1. ประวัติความเป็นมาและผลงานศิลปกรรม ในเรื่องรูปแบบองค์ประกอบ โครงสร้าง2. อิทธิพลหรือปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อการสร้างงานศิลปกรรม ซึ่งเรื่องวัฒนธรรมถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ควรคำนึงเป็นอันดับแรก 3. ความสำคัญของประวัติศาสตร์ศิลป์ในเรื่องความสำคัญกับศาสตร์ความรู้สาขาอื่น 3. วิธีการสอน : 1. วิธีการสังเกตและตั้งประเด็นคำถามหรือปัจจัยอย่างมีหลักการและเหตุผลจากงานศิลปกรรมจริง 2. วิธีการพิจารณแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ศิลป์ที่เชื่อถือได้ จากการศึกษาค้นคว้า หรือวิจัย 3. วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ศิลป์และกรอบสาระข้อมูลที่ต้องวิเคราะห์ โดยวิเคราะห์ความสัมพันธ์ทางด้านรูปทรง ได้แก่ องค์ประกอบ โครงสร้าง รูปแบบ เทคนิควิธีการ และทางด้านเนื้อหา ได้แก่ แนวคิด คติความเชื่อ 4. วิธีการสรุปความสัมพันธ์ของข้อมูลหรือประเด็นปัญหาทางประวัติศาสตร์ศิลป์อย่างมีหลักการและเหตุผล โดยอ้างอิงจากสาเหตุหรืออิทธิพลที่นำไปสู่การสร้างงานศิลปกรรมนั้น 4. การประเมินผล : 1. ประเมินความรู้ความสามารถในการตั้งประเด็นคำถามหรือปัญหา 2. ประเมินความสามารถในการสรุปความสัมพันธ์ของข้อมูลอย่างมีหลักการและเหตุผล