วิทยานิพนธ์(วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

งานวิจัยนี้ได้ตรวจสอบการสกัดแลนทานัมไอออนโดยใช้กรดไดเอทิลเฮกซิลฟอสฟอริก (D2EHPA) เป็นสารสกัดละลายในน้ำมันก๊าดเป็นสารละลายเยื่อแผ่นเหลว สารละลายเยื่อแผ่นเหลวถูกพยุงไว้ในรูจุลภาคของเส้นใยกลวงชนิดไม่ชอบน้ำ และได้ศึกษาผลกระทบของตัวแปรต่างๆ ในกระบวนการนี้ได้แก่ ความเข้มข้นของแลนทานัมไอออนในสารละลายป้อนอยู่ในช่วง 1 ถึง 1000 ส่วนในล้านส่วน, ความเข้มข้นของสารสกัด D2EHPA ในช่วงความเข้มข้น 0.1 ถึง 1.0 โมลต่อลิตร, ค่า pH ในสารละลายป้อนในช่วงที่มีความเป็นกรด, ความเข้มข้นของกรดซัลฟูริกในสารละลายสตริปในช่วงความเข้มข้น 0.05 ถึง 0.5 โมลต่อลิตร และการเพิ่มความเข้มข้นของแลนทานัมไอออนในสารละลายสตริป ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า อัตราการถ่ายโอนมวลของแลนทานัมไอออนมีค่าเพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นของแลนทานัมไอออนในสารละลายป้อนเมื่อความเข้มข้นของสารสกัด D2EHPA มีค่ามากกว่า 0.5 โมลต่อลิตร แต่เมื่อสารสกัดมีความเข้มข้นของแลนทานัมไอออนจะไม่มีผลต่ออัตราการถ่ายโอนมวล สำหรับความเข้มข้นของสารสกัดในช่วงความเข้มข้น 0.1 ถึง 0.5 โมลต่อลิตร อัตราการถ่ายโอนมวลเพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นของสารสกัด อย่างไรก็ตามอัตราการถ่ายโอนมวลจะมีค่าคงที่เมื่อความเข้มข้นของสารสกัดสูงกว่า 0.5 โมลต่อลิตร จากการทดลองนี้พบว่าค่า pH มีผลต่อร้อยละการสกัดโดยได้ค่าร้อยละการสกัดสูงสุดที่ pH เท่ากับ 2.5 และพบว่าการปรับ pH ในสารละลายป้อนด้วยกรดไฮโดรคลอริกดีกว่าการใช้สารละลายบัฟเฟอร์ นอกจากนี้ยังพบว่าไม่มีผลกระทบต่อการสกัดเมื่อใช้กรดซัลฟูริกที่มีความเข้มข้นสูงกว่า 0.25 โมลต่อลิตร และสุดท้ายกระบวนการสกัดด้วยเยื่อแผ่นเหลวที่พยุงด้วยเส้นใยกลวงนี้สามารถเพิ่มความเข้มข้นให้กับแลนทานัมไอออนในสารละลายสตริปโดยการแพร่จากสารละลายป้อนที่มีความเข้มข้นต่ำไปยังสารละลายสตริปที่มีความเข้มข้นสูงกว่าได้