วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

เพื่อป้องกันและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมบริเวณชายฝั่งทะเล ที่ได้รับผลระทบจากกิจกรรมของชุมชน จึงมีประกาศกระทรวงฯ กำหนดให้เป็นเขตพื้นที่คุ้มครองสิ่งแวดล้อม ในจังหวัดภูเก็ต เมืองพัทยา และบางพื้นที่ในจังหวัดกระบี่ เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ อีกทั้งให้จัดทำรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อมเบื้องต้น IEE ในการก่อสร้างโครงการขนาดเล็กบางประเภท เช่น โรงแรมหรือสถานที่พักตากอากาศ อาคารอยู่อาศัย รวมการจัดสรรที่ดิน เป็นต้น การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาสภาพและปัญหาการดำเนินงานในเรื่องดังกล่าว โดยเลือกเขตพื้นที่คุ้มครองสิ่งแวดล้อมใน จังหวัดเพชรบุรีและประจวบคีรีขันธ์เป็นกรณีศึกษา โดยการสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องและสำรวจงานก่อสร้าง ระหว่างเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 ถึงมกราคม พ.ศ. 2549 จากการศึกษาพบว่า ประกาศฯ กำหนดเขตพื้นที่คุ้มครองสิ่งแวดล้อมจังหวัดเพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ มีผลบังคับใช้เมื่อ กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ส่วนระเบียบ วิธีปฏิบัติ แนวทางการจัดทำรายงานฯ และการแต่งตั้งคณะกรรมการผู้ชำนาญการฯ นั้นประกาศภายหลังเมื่อ สิงหาคม พ.ศ. 2548 คณะกรรมการผู้ชำนาญการฯ พิจารณารายงานฯ ไปแล้วสิบสองโครงการ ให้ความเห็นชอบเจ็ดโครงการผู้เกี่ยวข้องส่วนใหญ่ทราบเกี่ยวกับประกาศฯ แต่ไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับรายงานฯ รวมทั้งขาดความเข้าใจในบางเรื่อง ส่วนใหญ่ระบุว่ามีปัญหาความล่าช้า ความยุ่งยาก และค่าใช้จ่ายในการดำเนินการ จึงมีทัศนคติด้านลบต่อประกาศฯ ทั้งนี้จาการสำรวจภาคสนาม พบว่า ยังมีอีกหลายโครงการที่น่าจะอยู่ในเกณฑ์จัดทำรายงานฯ เมื่อศึกษารายละเอียด พบว่า เนื้อหาประกาศฯ ของเพชรบุรีและประจวบคีรีขันธ์นั้น แตกต่างไปจากประกาศฯ ของพื้นที่อื่นๆ ในเรื่องคุณสมบัติผู้มีสิทธิจัดทำรายงานฯ เปลี่ยนจากบุคคลที่มีวุฒิการศึกษาไม่ต่ำกว่าปริญญาตรีหรือเทียบเท่าขึ้นไปและมีประสบการณ์ เป็นบุคคลที่ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ชำนาญการและการเสนอรายงานฯ ที่สำนักงานสิ่งแวดล้อมภาคและสำนักงานจังหวัด เปลี่ยนเป็นสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การประกาศล่าช้าไม่ต่อเนื่อง และเนื้อหาประกาศฯ ที่แตกต่าง ส่งผลต่อการรับรู้และความเข้าใจของผู้ที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะผู้ประกอบการ จึงเสนอให้มีการประชาสัมพันธ์แก่ประชาชน ผู้เกี่ยวข้อง และ ให้มีการอบรมแก่ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น และผู้ประกอบการหรือเจ้าของโครงการต่อไป