วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาเปรียบเทียบความร่วมมือในการรักษา ของผู้ติดเชื้อเอ็ชไอวีที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัส ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการจัดการกับอาการ และศึกษาเปรียบเทียบความร่วมมือในการรักษา ของผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัส ระหว่างกลุ่มที่รับโปรแกรมการจัดการกับอาการ และกลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ติดเชื้อเอ็ชไอวีที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัส แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่าง เดือน ธันวาคม 2548 ถึง เดือนมีนาคม 2549 จำนวน 40 คน โดยการเลือกกลุ่มตัวอย่างตามคุณสมบัติที่กำหนด โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมอย่างละ 20 คน โดยกำหนดให้มีความคล้ายคลึงกันในเรื่องของ อายุ การได้รับยาต้านไวรัสจากโครงการ/นอกโครงการ ระยะเวลาที่ได้รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัส และ ปัจจัยด้านการได้รับยาต้านไวรัสสูตรเดียวกัน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือโปรแกรมการจัดการกับอาการที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นตามแนวคิดการจัดการกับอาการของ Dodd et al. (2001) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลได้แก่ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ป่วย และ แบบประเมินความร่วมมือในการรักษาซึ่งในการศึกษาครั้งนี้แบ่งการประเมินออกเป็น 4 ด้าน ได้แก่ ด้านความต่อเนื่องสม่ำเสมอในการใช้ยา ด้านการรับประทานยาได้ถูกเวลา ด้านการรับประทานยาได้ถูกชนิดถูกขนาด และด้านการปฏิบัติตนสอดคล้องกับแผนการรักษา สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วยเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. กลุ่มทดลอง มีความร่วมมือในการรักษา ด้านความต่อเนื่องสม่ำเสมอในการใช้ยา ด้านการรับประทานยาได้ถูกเวลา และ ด้านการปฏิบัติตนสอดคล้องกับแผนการรักษา หลังได้รับโปรแกรมการจัดการอาการ สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่ความร่วมมือในการรักษา ด้านการรับประทานยาได้ถูกชนิดและถูกขนาด พบว่าไม่มีความแตกต่างกัน 2. กลุ่มลองมีความร่วมมือในการรักษา ด้านความต่อเนื่องสม่ำเสมอในการใช้ยา ด้านการรักษาประทานยาได้ถูกเวลา และ ด้านการปฏิบัติตนสอดคลองกับแผนการรักษา หลังได้รับโปรแกรมการจัดอาการสูงกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่ความร่วมมือในการรักษา ด้านการรับประทานยาได้ถูกชนิดและถูกขนาด ของทั้งกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม พบว่าไม่มีความแตกต่างกัน ดังนั้นโปรแกรมการจัดการอาการ สามารถเพิ่มความร่วมมือในการรักษา ด้านความต่อเนื่องสม่ำเสมอในการใช้ยา ด้านการรับประทานยาได้ถูกเวลา และด้านการปฏิบัติตนสอดคล้องกับแผนการรักษา ในผู้ติดเชื้อเอชไอวีที่ได้รับยาต้านไวรัสได้