วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีความประสงค์ที่จะนำข้อโต้แย้งของฝ่ายชุมชน เรื่องบุคคลและชุมชน ที่มีต่อจอห์น รอลส์ขึ้นมาพิจารณา ฝ่ายชุมชนนิยมอ้างว่ามโนทัศน์ดังกล่าวแฝงอยู่เป็นพื้นฐานสำคัญในการเสนอความคิดเรื่องความยุติธรรมของรอลส์ โดยอ้างว่าทฤษฎีความยุติธรรมของรอลส์ตั้งอยู่บนพื้นฐานอภิปรัชญาเกี่ยวกับบุคคลที่ผิด ลักษณะบุคคลแบบรอลส์มาจากข้อตั้งที่บุคคลเป็นปัจเจกชนนิยมจนลดคุณค่าชุมชน ฝ่ายชุมชนนิยมอ้างเหตุผลว่าความเป็นบุคคลถูกกำหนดด้วยสังคม และชุมชนทำให้หลักการทางศีลธรรมมีสถานะเป็นเหตุผล การอ้างเหตุผลของฝ่ายชุมชนนิยมเป็นการปกป้องชุมชน ดังนั้นมโนทัศน์เรื่องบุคคลจึงร้อยรัดกับมโนทัศน์เรื่องชุมชนในการอ้างเหตุผลโต้แย้งรอลส์ รอลส์อ้างว่าฝ่ายชุมชนนิยมเข้าใจสถานะทฤษฎีของเขาผิด ทฤษฎีของเขาไม่ต้องการหาความจริงทางอภิปรัชญาเกี่ยวกับธรรมชาติบุคคล ไม่ใช่หลักรวมทั้งหมด แต่เป็นมโนทัศน์ทางการเมือง ที่มีลักษณะเชิงปฏิบัติเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ต้องการพื้นฐานทางความจริง ปัญหาเฉพาะหน้าที่วัฒนธรรมประชาธิปไตยเผชิญคือคนแตกแยกกันเกี่ยวกับความคิดเรื่องสิ่งที่ดี ภารกิจของปรัชญา (การเมือง) คือการทำให้เกิดความมั่นคงในรูปแบบของการตกลงที่เหลื่อมซ้อน ไม่ใช่หาความจริง รอลส์จึงหลีกไม่ต้องตอบปัญหาอภิปรัชญาที่ฝ่ายชุมชนนิยมโต้แย้ง ซ้ำยังเห็นด้วยกับการอ้างเหตุผลบางส่วนของฝ่ายชุมชนนิยม การอ้างเหตุผลของรอลส์บกพร่อง เนื่องจากรอลส์อ้างว่า เขามีพื้นฐานความคิดเรื่องบุคคลซึ่งเป็นภาพบุคคลที่ทั้งขนบตะวันตกเข้าใจตนเองว่าเป็นบุคคลที่อิสระเท่าเทียมกัน ดังนั้นรอลส์จึงขัดแย้งตนเองที่ปฏิเสธพื้นฐานความจริงเรื่องบุคคลของตนเอง แต่เนื่องจากการอ้างเหตุผลทางปรัชญาแยกไม่ออกจากความจริง จึงปฏิเสธไม่ได้ว่าปรัชญาการเมืองย่อมแยกไม่ออกจากพื้นฐานความจริงเรื่องบุคคลตามข้อโต้แย้งของฝ่ายชุมชนนิยม รอลส์จึงไม่ได้แก้ข้อกล่าวหาของฝ่ายชุมชนนิยมให้กระจ่าง ซ้ำยังทำให้ขนบเสรีนิยมเผชิญปัญหาที่ฝ่ายชุมชนนิยมโต้แย้งต่อไป