วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการและลักษณะเฉพาะของการวิจารณ์ เดอะ ดีไวน์ คอมเมดี (The Divine Comedy) ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเปรียบเทียบกับการวิจารณ์ทั้งในศตวรรษเดียวกัน และกับการวิจารณ์ในศตวรรษก่อนๆ ผลของการศึกษาพบว่าการวิจารณ์ในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 พัฒนารูปแบบจากการเขียนคำอธิบายตัวบทไปสู่บทวิจารณ์ที่เป็นความเรียง โดยมุ่งเน้นไปที่การค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ในตัวบท มักมีการอ้างอิง เดอะ ดีไวน์ คอมเมดี กับตัวบทก่อนหน้าและสภาพสังคมที่ผู้ประพันธ์ใช้ชีวิตอยู่ ผู้วิจารณ์มาจากหลากหลายอาชีพ ในบางครั้ง การวิจารณ์อยู่ในรูปแบบของศิลปะแขนงอื่น เช่น ประติมากรรม หรือ คีตศิลป์ เป็นต้น ส่วนบทวิจารณ์ เดอะ ดีไวน์ คอมเมดี ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 นั้น มีลักษณะเป็นความเรียง การวิจารณ์อาศัยทฤษฎีและแนวคิดใหม่ๆที่เกิดขึ้นในศตวรรษเดียวกันนี้เอง และตัวบทวรรณกรรมได้รับความสำคัญมากกว่าตัวผู้ตัวผู้ประพันธ์ ทั้งนี้ศูนย์กลางของการวิจารณ์อยู่ในแวดวงนักวิชาการมหาวิทยาลัยมากกว่านักวิจารณ์จากสาขาอาชีพอื่นๆ