วิทยานิพนธ์(พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาทางการบริหารการพยาบาลของพยาบาลหัวหน้าเวร ก่อนและหลังการทำงานแบบทีมงานชี้นำตนเองและเปรียบเทียบความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาทางการบริหารการพยาบาลของพยาบาลหัวหน้าเวร ระหว่างกลุ่มที่ทำงานแบบทีมงานชี้นำตนเองกับกลุ่มที่ทำงานแบบทีมการพยาบาลปกติ แบบแผนการทดลอง คือ แบบ 2 กลุ่ม วัดก่อนและหลังการทดลองกลุ่มตัวอย่าง คือ พยาบาลหัวหน้าเวรที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยอายุรกรรม-ศัลยกรรม โรงพยาบาลคามิลเลียน จำนวน 30 คน ได้กลุ่มทดลอง 15 คน และกลุ่มควบคุม 15 คน กลุ่มทดลองใช้การทำงานแบบทีมงานชี้นำตนเอง ส่วนกลุ่มควบคุมใช้การทำงานแบบทีมการพยาบาลปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย คู่มือการทำงานแบบทีมงานชี้นำตนเองที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น และผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และ แบบสอบ เอ็ม อี คิว วัดความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาทางการบริหารการพยาบาลของพยาบาลหัวหน้าเวร ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นและตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ค่าความเที่ยงของแบบสอบ เอ็ม อี คิว เท่ากับ 0.92 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้1. ความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาทางการบริหารการพยาบาลของพยาบาลหัวหน้าเวรในกลุ่มทีมงานชี้นำตนเองหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองและแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .012. ความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาทางการบริหารการพยาบาลของพยาบาลหัวหน้าเวรในกลุ่ม ทดลองหลังการทดลองสูงกว่ากลุ่มทีมการพยาบาลปกติและแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01.