วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

ในงานวิจัยนี้เป็นการทดลองลดสีรีแอกทีฟโครงสร้างโมโนเอโซด้วยกระบวนการแอนแอโรบิก-แอโรบิกเอสบีบีอาร์ โดยมีระยะเวลา 1 รอบการทำงาน 24 ชั่วโมงเท่ากันทุกการทดลอง (ระยะเวลาในการเติมน้ำและถ่ายน้ำเท่ากับ 1 ชั่วโมง) เวลากักน้ำ 1.1 วัน ระยะเอสบีบีอาร์มีการทำงานเหมือนระบบเอสบีอาร์ แต่มีการเติมวัสดุตัวกลางลงไป โดยได้เติมวัสดุตัวกลางที่เป็นพลาสติกชนิดโพลิโพรไพลีนที่มีลักษณะเป็นทรงกระบอกกลวงลงไป 1.5 ลิตร น้ำเสียที่ใช้เป็นน้ำเสียสังเคราะห์ ปริมาตร 4.5 ลิตร โดยใช้น้ำตาลเป็นสารอาหารปฐมภูมิ (เป็นแหล่งพลังงานและคาร์บอน) ที่เป็นอัตราส่วนกับสีที่อัตราส่วนต่างๆ ในหน่วย มก./ล.ซีโอดี ประกอบด้วยทั้งหมด 3 การทดลอง รวม 9 ชุดการทดลอง การทดลองที่ 1 ศึกษาผลของระยะเวลากักแอนแอโรบิก ที่ 10, 14 และ 18 ชั่วโมง (ระยะเวลากักแอโรบิกเป็น 13, 9 และ 5 ชั่วโมง ตามลำดับ) ที่เวลากักแอนแอโรบิกมากขึ้นทำให้ประสิทธิภาพการลดสีมากขึ้นเท่ากับ 49.90%, 58.55% และ 68.65% ในหน่วยเอสยู และเท่ากับ 55.03%, 65.26% และ 78.45% ในหน่วยเอดีเอ็มไอ ประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีมีค่าใกล้เคียงกัน คือ 94.60%, 94.46% และ 94.28% และประสิทธิภาพในการกำจัดทีเคเอ็นเท่ากับ 92.38%, 86.51% และ 71.06% ตามลำดับ โดยที่เวลากักแอโรบิกที่มากกว่าประสิทธิภาพการกำจัดทีเคเอ็นก็จะมากขึ้น ในการทดลองที่ 2 ศึกาษผลของอัตราส่วนสีต่อน้ำตาลที่อัตราส่วน 1:0, 1:10, 1:15, 1:20 และ 1:30 ประสิทธิภาพการลดสีจะมากขึ้นเมื่อมีการเติมน้ำตาลมากขึ้น คือเท่ากับ 0.44%, 37.51%, 60.14%, 68.65% และ 74.29% ในหน่วยเอสยูและเท่ากับ 0.82%, 42.46%, 65.32%, 78.45% และ 84.92๔ ในหน่วยเอดีเอ็มไอ ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีเท่ากับ 1.66%, 90.90%, 92.76%, 94.28% และ 94.80% ตามลำดับ ประสิทธิภาพในการกำจัดทีเคเอ็นเท่ากับ 3.55%, 83.05%, 79.65%, 71.06% และ 67.98% ตามลำดับ ในการทดลองที่ 3 ศึกษาผลของจำนวนเท่าการหมุนเวียนน้ำเพื่อการผสมที่ 60, 100 และ 140 เท่า พบว่าประสิทธิภาพการลดสี ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดี และทีเคเอ็นไม่แตกต่างกันมากนัก คือประสิทธิภาพการลดสีเท่ากับ 73.09%, 74.66% และ 74.29% ในหน่วยเอสยู และ 82.44%, 84.92% และ 86.97% ในหน่วยเอดีเอ็มไอ ประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีและทีเคเอ็นเท่ากับ 94.76%, 94.80% และ 94.82% และ 68.43%, 67.98% และ 68.23% ตามลำดับ ในการทดลองหาโพรไฟล์การลดสีพบว่าสีจะลดลงอย่างรวดเร็วที่ 2 ชั่วโมงแรกและเมื่อน้ำตาลซึ่งเป็นสารอาหารปฐมภูมิย่อยหมดการลดลงของสีเป็นไปได้ช้า และจากการหาอัตราการลดสีและอัตราการลดสีจำเพาะที่อันดับปฏิกิริยาครึ่งอันดับของช่วงเริ่มต้นที่ 2 ชั่วโมงแรก พบว่ามีแนวโน้มเดียวกับประสิทธิภาพการลดสี และจากการหาเอ็มแอลเอสเอส และเอ็มแอลวีเอสเอสที่แขวนลอยในน้ำเหนือวัสดุตัวกลางมีค่าน้อยมากเมื่อเทียบกับมวลแบคทีเรียที่เกาะที่วัสดุตัวกลาง และเมื่อมวลที่เกาะที่วัสดุตัวกลางจะมีมากขึ้นเมื่อมีการเติมน้ำตาลมากขึ้น