เนื้อเยื่อมะเร็งบางชนิดสามารถหลั่งสารกดภูมิคุ้มกันสู่สภาพแวดล้อมภายนอกเซลล์ซึ่งเอื้อ อำนวยในการคุ้มครองเซลล์มะเร็งจากเซลล์ระบบภูมิคุ้มกันที่เคลื่อนมาใกล้ คณะผู้วิจัยได้ตรวจพบ ว่าน้ำยาเลี้ยงเซลล์มะเร็งทางเดินน้ำดีที่เตรียมจากชิ้นเนื้อมะเร็ง (HuCCA1-P40) มีคุณสมบัติในการ กดภูมิคุ้มกันรุนแรง โดยสามารถลดการแบ่งตัวของเม็ดเลือดขาวชนิด PBMC ของอาสาสมัครใน การตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วย PHA จนเหลือต่ำกว่าร้อยละ 5 ของระดับดั้งเดิม แต่น้ำยาเลี้ยง เซลล์ที่เตรียมจากเซลล์ชนิดเดิมที่ผ่านการเพาะเลี้ยงนานขึ้น (HuCCA1-P100) จะสูญเสียความ สามารถกดภูมิคุ้มกันนี้ไป ส่วนเซลล์มะเร็งท่อน้ำดีที่เตรียมจากน้ำดีผู้ป่วยจำนวน 1 จาก 5 ตัวอย่าง (HubCCA2) มีความสามารถกดภูมิคุ้มกันได้ปานกลางเหลือเป็นร้อยละ 33 ของระดับดั้งเดิม การ ตรวจวิเคราะห์ด้วย RT-PCR และ flow cytometry เพื่อหาระดับของ TGF-?, FasL, Fas และ MUC1 ซึ่งเคยพบว่าเกี่ยวข้องกับภาวะกดภูมิคุ้มกันในมะเร็งชนิดอื่นก็ไม่พบว่ามีความสัมพันธ์กับ ภาวะกดภูมิคุ้มกันครั้งนี้ การทดสอบหาคุณสมบัติของสารกดภูมิคุ้มกันนี้โดยทดสอบการจับกับ lectin column ก็พบว่าทั้งส่วนที่จับกับ lectin และส่วนที่ล้างออกมาได้ต่างก็ยังคงมีคุณสมบัติกด ภูมิคุ้มกันอยู่ ภาวะกดภูมิคุ้มกันจากน้ำยาเลี้ยงเซลล์นี้จะเสื่อมเมื่อได้รับความร้อน ความเป็นกรด เบสรุนแรง หรือการย่อยด้วย hyaluronidase แต่คงทนต่อการย่อยด้วย trypsin, chymotrypsin, papain, lipase, DNase, RNase การย่อยด้วย trypsin จะระงับภาวะกดภูมิคุ้มกันได้ถ้าน้ำยาเลี้ยง เซลล์ได้ผ่านการย่อยด้วย hyaluronidase มาล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นสารกดภูมิคุ้มกันนี้น่าจะเป็น heavily glycosylated proteins การให้ยาเร่งภูมิคุ้มกันทุกขนานที่ใช้ทดสอบ เช่น picibanil, IFN-? 2a, TNF-?, GM-CSF, G-CSF, cholecalciferal, isotretinoin, และสารสกัดสมุนไพร GPO1986 ใน ขนาดรักษาไม่ได้ผลในการลดการกดภูมิคุ้มกัน การศึกษาในอนาคตจะประกอบไปด้วยการแยกแยะ โปรตีนที่มีฤทธิ์กดภูมิคุ้มกันนี้ด้วย native polyacrylamide gel electrophoresis, preparative column chromatography จนในที่สุดสามารถผลิต monoclonal antibody ที่เฉพาะเจาะจงขึ้นมาใช้ ทดสอบได้ การศึกษาวิธีอื่นทำได้โดยวิธี microarray analysis เพื่อสืบค้นหารห้สพันธุกรรมที่สร้าง มากผิดปกติในเซลล์มะเร็งระยะนี้เพื่อเป็นเป้าหมายในการพิสูจน์ความสัมพันธ์กับฤทธิ์กดภูมิคุ้มกัน ด้วยการระงับการถอดรหัสในแต่ละตำแหน่ง Certain cancer cell types can secrete immunosuppressive substances to the surrounding environment that serve as a local protective barrier against surrounding immune cells. We observed that the conditioned medium collected from a sample of cultured cholangiocarcinoma cells (HuCCA1-P40) carried intense immunosuppressive activity. This conditioned medium suppressed PHA-stimulated proliferative activity of allogeneic peripheral blood mononuclear cells to less than 5% of the original level. The same cell line at later passage (HuCCA1-P100) lost this phenotype. One of five cell lines prepared from biliary fluid exhibited only moderate activity (33% of the original level). The RT-PCR and flow cytometric analyses of all cultured cell lines for the immunosuppressor candidates (TGF-?, FasL, and MUC1) did not match the suppressive phenotype. This activity could either be washed from or bind to the lectin affinity column and was sensitive to heat, acidic or alkaline treatment, and hyaluronidase digestion; but resisted most protease (trypsin, chymotrypsin and papain), lipase, DNase, or RNase digestions. The sensitivity to trypsin was completely restored only after hyaluronidase digestion. It was concluded that the suppressive activity came from heavily glycosylated proteins. The suppressed proliferative activity could not be restored using all designated immunomodulating agents (e.g., picibanil, IFN-?2a, TNF-?, GM-CSF, G-CSF, cholecalciferal, isotretinoin, and a herbal extract GPO1986) at therapeutic concentrations. The future direction will consist of the detailed analysis of this immunosuppressor using native polyacrylamide gel electrophoresis, preparative column chromatography, followed by monoclonal antibody production against the protein candidates. An alternative approach will include the microarray analysis of the cholangiocarcinoma cells at different passages followed by selective cancellation of the over-expressed genes to probe the relationship to the immunosuppressive phenotype.