วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544

ศึกษาการเสียรูปและการเคลื่อนตัวของอุโมงค์ ที่ก่อสร้างด้วยวิธีแรงดันดินสมดุลในดินกรุงเทพฯ โดยศึกษาอุโมงค์คู่ขนานโครงการก่อสร้างอุโมงค์รถไฟฟ้าใต้ดินหรือ รฟม. ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางภายนอก 6.30 ม. วางตัวที่ความลึกระหว่าง 15 -22 ม. และอุโมงค์เดี่ยวโครงการอุโมงค์ผันน้ำเปรมประชากร ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางภายนอก 4.05 ม. ขุดเจาะในชั้นดินเหนียวแข็งที่ความลึกระหว่าง 21-25 ม. การวิเคราะห์แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนแรกศึกษาการเสียรูปและการเคลื่อนตัวของอุโมงค์คู่ขนาน และส่วนที่สองศึกษาแรงภายในที่เกิดขึ้นในอุโมงค์แบบ plan strain ทั้งอุโมงค์คู่ขนานและอุโมงค์เดี่ยว การเคลื่อนตัวและเสียรูปของอุโมงค์คู่ขนาน รังวัดโดยระบบ Survey พบว่าการเคลื่อนตัวของอุโมงค์มีลักษณะเคลื่อนตัวลงและแยกออกจากกัน ขณะที่การเสียรูปของอุโมงค์มีลักษณะยุบตัวลงในแนวดิ่ง และขยายออกในแนวราบ การวิเคราะห์แรงภายในอุโมงค์แบ่งเป็นกรณีต่างๆ ตามระดับการวางตัวของอุโมงค์ในชั้นดิน โดยแบ่งการวิเคราะห์ออกเป็น การวิเคราะห์ด้วยวิธี Empirical และการวิเคราะห์ด้วยวิธี Numerical ด้วยการวิเคราะห์ชนิดไฟไนอิลิเมนต์ (Finite Element Method) โดยวิธี Empirical แบ่งเป็นวิธีประมาณ (Approximate Method) และวิธีที่ใช้ทฤษฎีอีลาสติก ได้แก่ Einstein Method, Erdmann Method , Morgan Method ผลการวิเคราะห์เปรียบเทียบในกรณีต่างๆ พบว่า Morgan Method และ Approximate Method ได้ค่าแรงภายในสูงกว่าวิธีอื่นๆ ในการวิเคราะห์โดย FEM ได้ค่าใกล้เคียงกับ Approximate Method การออกแบบอุโมงค์ในชั้นดินเหนียวแข็งสามารถใช้วิธีประมาณ (Approximate Method) แต่ไม่ควรใช้ในกรณีที่อุโมงค์อยู่ในชั้นทราย เนื่องจากให้ค่าสูงเกินไป ส่วนในวิธี FEM ค่า Eu/Su ที่เหมาะสมในการวิเคราะห์การเสียรูป และเคลื่อนตัวของอุโมงค์และแรงภายในดาดอุโมงค์มีค่าระหว่าง 225-400 สำหรับดินเหนียวอ่อนและเท่ากับ 400-480 สำหรับดินเหนียวแข็งชั้นแรกซึ่งมีค่า Shear strain ในช่วง 0.1 -1%