วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

การศึกษาความสำเร็จในการสืบพันธุ์ของนกยางเปีย บริเวณเขตห้ามล่าสัตว์ป่าวัดตาลเอน อำเภอบางประหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2545 พบว่า รังของนกยางเปียจำนวน 61 รังมีจำนวนไข่ตั้งแต่ 1 ถึง 5 ฟอง จำนวนไข่เฉลี่ยต่อรังคือ 3.10 +- 0.87 ฟอง โดยร้อยละ 49.2 จะมีจำนวนไข่ 3 ฟอง ความสำเร็จในการฟักของไข่ต่อรังและอัตราการรอดต่อรังของลูกนกยางเปียจนบินออกจากรัง จำนวน 36 รัง คิดเป็นร้อยละ 67.06 และ ร้อยละ 20.22 ตามลำดับ ยังพบอีกว่าจำนวนไข่ต่อรัง อัตราการฟักออกจากไข่ และอัตราการรอดของลูกนกอายุ 1 สัปดาห์ของปีพ.ศ. 2545 น้อยกว่าปี พ.ศ. 2525 อย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งปี พ.ศ. 2525 เป็นปีก่อนที่จะมีการห้ามใช้สาร DDT ทางการเกษตรในประเทศไทย จากการศึกษาผลกระทบของการเก็บไข่ 1 ฟองต่อรังเพื่อศึกษาปริมาณของสารฆ่าแมลงกลุ่มออร์แกโนคลอรีนพบว่า การเก็บไข่ไม่มีผลทางลบต่ออัตราการฟักและอัตราการรอดทุกระยะแต่กลุ่มที่ทำการเก็บไข่จะมีจำนวนตัวของลูกนกอายุ 4 สัปดาห์น้อยกว่ากลุ่มควบคุม พบว่า ยังมีสารฆ่าแมลงกลุ่มออร์แกโนคลอรีน 1 ชนิดคือ 4, 4' DDE ในทุกตัวอย่างไข่แดง (n=12) ปริมาณที่พบอยู่ระหว่าง 33.4 -116.0 นาโนกรัมต่อกรัม (น้ำหนักเปียก) ความหนาของเปลือกไข่นกยางเปีย จำนวน 24 ฟอง มีค่าเฉลี่ย 0.261 +- 0.005 มิลลิเมตร ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณของสาร 4,4' DDE ที่พบกับความหนาของเปลือกไข่ และปริมาณดังกล่าวไม่มีความสัมพันธ์กับความสำเร็จในการสืบพันธุ์ของนกยางเปียในทุกระยะ ปัจจัยหลักที่ส่งผลต่อการลดลงของความสำเร็จในการสืบพันธุ์ของนกยางเปียที่สังเกตได้ในระหว่างทำการศึกษาในภาคสนามได้แก่ ลมแรง ผู้ล่า การแข่งขันในชนิดเดียวกันและต่างชนิด นอกจากนี้พฤติกรรมของลูกนก รวมทั้งการรบกวนโดยมนุษย์ จะมีผลกระทบต่อความสำเร็จในการสืบพันธุ์ของนกยางเปียในพื้นที่ที่ศึกษาด้วย