วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการเสนอตัวอย่างในการสอนตามแนวสื่อสารต่อความเข้าใจมโนทัศน์ ภาษาอังกฤษของ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่มีผลการเรียนแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนหาดอมราอักษรลักษณ์วิทยา จังหวัดสมุทรปราการ ปีการศึกษา 2542 จำนวน 72 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 26 คน แต่ละกลุ่มประกอบด้วยนักเรียนที่มีผลการเรียนสูง 9 คน ปานกลาง 12 คน และต่ำกว่า 15 คน ทั้ง 2 กลุ่ม โดยกลุ่มทดลองได้รับการสอนแบบเสนอตัวอย่าง ส่วนกลุ่มควบคุมจะใช้วิธีการสอนแบบปกติ กลุ่มตัวอย่าง ทั้งสองกลุ่มสอนโดยครูคนเดียวกัน ใช้เวลาในการสอน 4 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 4 คาบ เก็บข้อมูลโดยใช้การทดสอบวัดความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษก่อนและหลัง การทดลองแล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทอง (two-way analysis of variance) การเปรียบเทียบรายคู่ตามวิธีการของเชฟเฟ่ การหาค่า t ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลองนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการเสนอตัวอย่างและนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีปกติ มีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2. หลังการทดลองนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีเสนอตัวอย่างและนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการปกติในกลุ่มที่มีระดับผลการเรียนสูง มีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. หลังการทดลองนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีเสนอตัวอย่างและนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการปกติในกลุ่มที่มีระดับผลการเรียนปานกลาง มีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 4. หลังการทดลองนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีเสนอตัวอย่างและนักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการปกติในกลุ่มที่มีระดับผลการเรียนต่ำ มีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 5. นักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการเสนอตัวอย่างในกลุ่มที่มีระดับผลการเรียนสูง มีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ ภาษาอังกฤษหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 6. นักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการเสนอตัวอย่างในกลุ่มที่มีระดับผลการเรียนปานกลางมีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษหลังการทดลองไม่แตกต่างจากก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 7. นักเรียนที่เรียนภาษาอังกฤษตามแนวสื่อสารด้วยวิธีการเสนอตัวอย่างในกลุ่มที่มีระดับผลการเรียนต่ำ มีคะแนนความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษหลังการทดลองไม่แตกต่างจากก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 8. ปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการสอนและระดับผลการเรียนที่แตกต่างกันที่มีต่อความเข้าใจมโนทัศน์ภาษาอังกฤษของนักเรียน ที่ระดับ ความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05