งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษษวิจัยที่ส่งผลทั้งเชิงบวกและลบต่อการทำงานร่วมกันระหว่างโรงเรียนกับชุมชนบ้านไหล่หินในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น วิธีการศึกษาใช้วิธีการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ทำให้การศึกษาในพื้นที่หมู่บ้านไหล่หิน ต.ไหล่หิน อ.เมือง จ.ลำปาง โดยศึกษาสภาวะพื้นฐานและกระบวนการทำงานร่วมกันของโรงเรียนและชุมชนเพื่อประเมินศักยภาพในการที่จะพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นวิชาศิลปศึกษาร่วมกันและใช้เป็นแนวปฏิบัติในการดำเนินงานต่อไป ผลการวิจัยพบว่าชุมชนและโรงเรียนมีศักยภาพพอที่จะร่วมมือกันในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นวิชาศิลปศึกษา โดยมีปัจจัยสนับสนุนคือ ความพร้อมด้านอาคารสถานที่และวัสดุอุปกรณ์ในการจัดกิจกรรมศิลปะ ภูมิปัญญาชาวบ้าน บุคลากรที่เกี่ยวข้องในชุมชน ได้แก่ พระ ผู้นำชุมชน ผู้รู้ ผู้อาวุโสและผู้บริหารโรงเรียน ซึ่งมีคุณสมบัติความเป็นผู้นำ มีความสามารถทางด้านศิลปะและเป็นผู้ที่เห็นคุณค่าในศิลปวัฒนธรรมของท้องถิ่น ชุมชนนี้มีโบราณวัตถุสถานอยู่ที่วัดไหล่หินซึ่งมีคุณค่าทางศิลปกรรม โบราณวัตถุสถานและพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องยังคงอยู่ในวิถีชีวิตของชุมชนแห่งปี กิจกรรมที่พบเห็นส่วนมากได้แก่ การบริจาคเพื่อการศึกษาและการร่วมกิจกรรมเกี่ยวกับวัฒนธรรมประเพณีต่างๆ ส่วนในด้านกระบวนการชุมชนนั้นพบว่าชุมชนแห่งนี้มีความสัมพันธ์กันแบบเครือญาติ ชีวิตความเป็นอยู่ยังผูกพันกับความเชื่อทางพุทธศาสนา มีการรวมกลุ่มเพื่อช่วยเหลือกันในกิจกรรมต่างๆ ของชุมชน มีการทำงานเรียนรู้และแก้ปัญหาร่วมกัน กระบวนการทำงานร่วมกันระหว่างโรงเรียนกับชุมชนอยู่บนพื้นฐานความเป็นญาติมิตรและความเชื่อทางพุทธศาสนา ส่วนปัจจัยที่อาจเป็นอุปสรรคที่ควรได้มีการแก้ไขก็คือการขาดอุปกรณ์บางอย่างที่สนับสนุนการผลิตสื่อคอมพิวเตอร์ช่วยสอนและการยืดหยุ่นในเรื่องเวลา สถานที่และเนื้อหาของโรงเรียนในการจัดการเรียนการสอนวิชาศิลปศึกษา ปัญหาและอุปสรรคที่พบจากการศึกษา คือ การไม่ยืดหยุ่นในเรื่องเวลา เนื้อหา และกิจกรรมการเรียนการสอน และยังคงขาดอุปกรณ์สำหรับการผลิตสื่อประเภทมัลติมิเดียได้แก่ ฮาร์ดดิสก์และสแกนเนอร์ The purpose of this research was to study the positive and negative factors affecting school and community operations in the development of local curriculum. This research utilized a technique in Participation Action Research (PAR). The site of this study was Laihin village at Laihin subdistrict, Koh Kha district, in Lampang province. It consisted of the studying of the base condition and cooperative process of school and the community’s potential to support the development of Art-Education curriculum. It was geared toward the right direction as indicated by indexical factors. The findings were that the community and schools themselves had the potential to establish the local curriculum. The promoted factors were efficiency of the implementation of art activities, local wisdom and personal resources. The community leaders, such as the monks, well-informed people, seniority and school administrators as local leaders had ability in professional art skills, and appreciated Art. The ancient relics at Wat Laihin were of great value for the learning of Art. Religious rituals had been a way of life. In studying the community process it was found that the local participation is based on relationship, leadership, and religious belief in Buddhism. Most of the villagers were related by birth or marriage. Relationship availed in community activities, in working, learning, and solving problems together. The activities that the communities supported the most were the donation of money for education and religion and participation in cultural activities. The problems and obstructions concerned the time, content and inflexibility of activities in instruction which lacked some materials for multimedia such as harddisks, scanner etc.