| ชื่อเรื่อง | : | การประยุกต์ใช้การระเหยของน้ำโดยไม่เพิ่มความชื้นเพื่อลดอุณหภูมิอากาศภายในห้อง |
| นักวิจัย | : | นฎา แสนราษฎร์, 2522- |
| คำค้น | : | น้ำกับสถาปัตยกรรม , การระเหย , อุณหภูมิ , ความชื้น , การปรับอากาศ |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | สุนทร บุญญาธิการ , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ |
| ปีพิมพ์ | : | 2545 |
| อ้างอิง | : | 9741731256 , http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/2311 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (สถ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545 เนื่องจากสภาพภูมิอากาศที่ร้อนของประเทศไทย ทำให้มีความต้องการใช้พลังงานในการปรับอากาศเพื่อสร้างสภาวะน่าสบายให้แก่ผู้อยู่อาศัยอย่างมหาศาล ดังนั้น เพื่อเป็นการลดพลังงานจึงนำเอาระบบการทำความเย็น จากการระเหยของน้ำโดยรูปแบบของท่อลม ในการวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อลดอุณหภูมิอากาศภายในห้องสำหรับอาคารที่พักอาศัย ขั้นตอนการวิจัยประกอบด้วย 1) หาตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการระเหยของน้ำ 2) หาสมการหลักเพื่ออธิบายความสัมพันธ์ของตัวแปร และสามารถทำนายอุณหภูมิอากาศภายในท่อทดสอบได้ 3) เสนอแนวทางการระเหยของน้ำของท่อทดสอบ เพื่อลดพลังงานและเหมาะสมต่อการใช้งานจริง ซึ่งทำการทดสอบภายในห้องทดสอบขนาด 30.6 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งนำอากาศภายในห้องผ่านท่อทดสอบทดสอบสแตนเลสขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 นิ้ว ซึ่งมีพื้นที่ผิวทั้งหมด 2.34 ตารางเมตร เพื่อลดอุณหภูมิโดยการระเหยของน้ำที่ผิวท่อแล้วนำกลับเข้าสู่ภายในห้องอีกครั้ง ผลจากการวิจัยพบว่า พบว่า ช่วงกลางวัน เวลา 12.00น ถึง 15.00น ซึ่งมีสภาพอากาศภายนอกอาคารที่อุณหภูมิสูง ปริมาณความชื้นสัมพัทธ์ต่ำ มีความเร็วลมอย่างน้อย 1 เมตรต่อวินาที และไม่มีอิทธิพลของรังสีดวงอาทิตย์โดยตรงคือตัวแปรที่ทำให้ประสิทธิภาพการระเหยของน้ำสามารถเกิดขึ้นได้มากที่สุด โดยสามารถลดอุณหภูมิอากาศภายในท่อทดสอบ 2.5 องศาเซลเซียส และแสดงความสัมพันธ์ของตัวแปรได้ด้วยสมการ สำหรับระยะเวลาการให้น้ำที่เหมาะสมต่อการระเหยของน้ำของท่อทดสอบ คือ การเปิดให้น้ำเป็นเวลา 30 นาทีแล้วหยุดให้น้ำเป็นเวลา 1 ชั่วโมง สามารถลดอุณหภูมิอากาศลงได้ 3 องศาเซลเซียสเท่าเดิม การลดอุณหภูมิอากาศภายในห้องโดยการระเหยของน้ำด้วยระบบท่อลมเป็นอีกแนวทางที่สามารถลดอุณหภูมิอากาศภายในห้องได้ โดยมีตัวแปรสำคัญที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการลดอุณหภูมิอากาศ คือ ปริมาณความชื้นในอากาศภายนอกร่วมกับการออกแบบท่อลมที่ทำให้อากาศภายในท่อสามารถสัมผัสกับพื้นที่ผิวเพื่อแลกเปลี่ยนความร้อนได้มากที่สุด และใช้วัสดุที่เป็นตัวกลางแลกเปลี่ยนความร้อนได้ดี ไม่เกิดสนิม การเพิ่มพื้นที่ผิวแก่ท่อทำให้ประสิทธิภาพการแลกเปลี่ยนความร้อนสูงขึ้น ดังเช่นท่อลมบ้านชีวาทิตย์ที่ทำการศึกษาเปรียบเทียบมีพื้นที่ผิวท่อ 7.54 ตารางเมตร มากกว่าท่อทดสอบ 3.5 เท่า สามารถลดอุณหภูมิอากาศได้ต่ำกว่าท่อทดสอบ 4.85 องศาเซลเซียส ในการนำมาประยุกต์ใช้กับอาคารจริงให้มีประสิทธิภาพต้องเป็นอาคารที่ใช้ระบบทำความเย็นแบบธรรมชาติ |
| บรรณานุกรม | : |
นฎา แสนราษฎร์, 2522- . (2545). การประยุกต์ใช้การระเหยของน้ำโดยไม่เพิ่มความชื้นเพื่อลดอุณหภูมิอากาศภายในห้อง.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. นฎา แสนราษฎร์, 2522- . 2545. "การประยุกต์ใช้การระเหยของน้ำโดยไม่เพิ่มความชื้นเพื่อลดอุณหภูมิอากาศภายในห้อง".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. นฎา แสนราษฎร์, 2522- . "การประยุกต์ใช้การระเหยของน้ำโดยไม่เพิ่มความชื้นเพื่อลดอุณหภูมิอากาศภายในห้อง."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545. Print. นฎา แสนราษฎร์, 2522- . การประยุกต์ใช้การระเหยของน้ำโดยไม่เพิ่มความชื้นเพื่อลดอุณหภูมิอากาศภายในห้อง. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2545.
|
