วัตถุประสงค์ที่สำคัญของการศึกษาในครั้งนี้คือ 1. เพื่อศึกษาประสิทธิภาพ การใช้ปัจจัยการผลิตของเกษตรกรผู้เลี้ยง 2. เพื่อศึกษาต้นทุนการผลิต และจุดคุ้มทุน แยกตามขนาดฟาร์ม 3. เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบการใช้ปัจจัยการผลิต ต้นทุนและผลตอบแทนระหว่างขนาดฟาร์ม โดยวิธีการวิเคราะห์ข้อมูลปฐมภูมิที่สำรวจจากผู้เลี้ยงจำนวน 60 ราย แบ่งออกเป็น ฟาร์มขนาดเล็ก 21 ราย ขนาดกลาง 19 ราย และขนาดใหญ่ 20 ราย ผลการวิเคราะห์ฟังก์ชั่นการผลิตแบบคอบบ์-ดักลาสของปลากะรัง ผลผลิตปลากะรังสามารถอธิบายได้ด้วยปัจจัยอาหารปลาสด และพันธุ์ปลากะรัง ร้อยละ 63.10 การผลิตอยู่ในระยะผลตอบแทนต่อขนาดลดลง โดยผลรวมของค่าความยืดหยุ่นของปัจจัยการผลิตทั้งสองชนิด เท่ากับ0.5275 เป็นค่าความยืดหยุ่นของอาหารปลาสด 0.3896 และพันธุ์ปลา 0.1379 ฟาร์มทั้ง 3 ขนาดมีผลผลิตเฉลี่ยที่ใกล้เคียงกัน และมีผลผลิตเพิ่มจากการใช้ปัจจัยอาหารปลาสด พันธุ์ปลากะรังอย่างละ 1 กิโลกรัม เท่ากับ 0.0633 และ 0.4674 กิโลกรัม จากการวิเคราะห์อัตราส่วนมูลค่าผลผลิตเพิ่มกับต้นทุนเพิ่มของอาหารปลาสด และพันธุ์ปลา พบว่า มีค่า 1.83 และ 0.48 ซึ่งจำเป็นต้องเพิ่มการใช้อาหารปลาให้มากขึ้นและลดการใช้พันธุ์ปลากะรังให้น้อยลง เพื่อได้รับกำไรสูงสุด ต้นทุน รายได้ และกำไรทั้งหมดต่อตารางเมตร ของ ทุกขนาดฟาร์ม ฟาร์มขนาดเล็กขนาดกลาง และขนาดใหญ่ เท่ากับ 1,997.41, 2,305.99, 1,640.20 และ 2,049.13 บาทมีรายได้ 2,130.11, 1,874.33, 1,931.99 และ 2,251.72 บาท และกำไรเท่ากับ 132.70,-431.66, 291.79 และ 202.59 บาท ผลการเปรียบเทียบผลต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของกำไรต่อตารางเมตรของฟาร์มขนาดเล็กกับขนาดกลาง และขนาดเล็กกับขนาดใหญ่ มีความแตกต่างกันทางสถิติแต่ฟาร์มขนาดกลางกับขนาดใหญ่ ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ ส่วนระดับผลผลิตคุ้มทุนและราคาคุ้มทุนของฟาร์มทั้งหมดโดยเฉลี่ย เท่ากับ 9.17 กิโลกรัม และ 197.14 บาท ผู้เลี้ยงส่วนใหญ่จะประสบปัญหาราคาผลผลิตปลากะรังตกต่ำลง อาหารและพันธุ์ปลา หายากและราคาสูงปัญหาโรคปลา และปัญหาน้ำเสีย