อัตราดอกเบี้ยที่ลดลงอย่างมากตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ซึ่งอยู่ในระดับต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ และภาวะการออมที่มากกว่าการลงทุนจนทำให้สภาพคล่องทางการเงินอยู่ในระดับสูง ซึ่งลักษณะดังกล่าวคล้ายกับการเกิดกับดักสภาพคล่อง แต่งานวิจัยที่เกี่ยวข้องมีเพียงงานวิจัยของ ศิรินารถ (2545) ที่พบว่าเกิดกับดักสภาพคล่องในประเทศไทยแต่เป็นการศึกษากับดักสภาพคล่องแบบอ่อน วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้จะทดสอบกับดักสภาพคล่องในประเทศไทยว่ามีความรุนแรงเพียงพอที่จะเกิดกับดักสภาพคล่องแบบแข็งหรือไม่ โดยทดสอบจากความยืดหยุ่นของเส้น LMที่ได้จากสมการอุปสงค์ของเงินในความหมายแคบและความหมายกว้างว่ามีค่าเท่ากับอนันต์ โดยใช้ข้อมูลรายเดือนทำการศึกษาเปรียบเทียบเป็นสองกรณี กรณีแรกเป็นช่วงก่อนวิกฤติ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2536 ถึงเดือนกรกฎาคม 2539 และกรณีที่สองเป็นช่วงที่ทำการทดสอบกับดักสภาพคล่องแบบแข็ง ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2544 ถึงเดือนกรกฎาคม 2547 โดยปัจจัยที่กำหนดอุปสงค์ของเงินคือ ดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรม อัตราดอกเบี้ยเงินฝากประจำ 1 ปี และ 2 ปี เฉลี่ยและอัตราดอกเบี้ย ดอกเบี้ยเงินฝากระยะเวลา 12 เดือนของบริษัทเงินทุน ซึ่งนำมาทดสอบหาความสัมพันธ์ในเชิงดุลยภาพระยะยาว (Cointegrating Relationship) จากการศึกษาสมการอุปสงค์ของเงินในความหมายกว้างในกรณีแรกสัมประสิทธิ์ของอัตราดอกเบี้ยไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ และไม่พบความสัมพันธ์ระยะยางในกรณีที่สอง ดังนั้นจึงทำการเปรียบเทียบได้เฉพาะแบบจำลองอุปสงค์ของเงินในความหมายแคบ พบว่า ค่าความยืดหยุ่นอุปสงค์ของเงินต่อรายได้ในกรณีที่สองลดลง สำหรับค่าความยืดหยุ่นอุปสงค์ของเงินต่ออัตราดอกเบี้ย (ไม่คิดเครื่องหมาย)เพิ่มขึ้น และความยืดหยุ่นของเส้น LM เพิ่มขึ้นโดยค่าความยืดหยุ่นของเส้น LM ที่เพิ่มขึ้นสามารถอธิบายได้ว่าประสิทธิภาพของนโยบายการเงินในช่วงทำการทดสอบกับดักสภาพคล่องลดลงเมื่อเปรียบเทียบกับช่วงก่อนวิกฤติ และจากการทดสอบความยืดหยุ่นของเส้น LM พบว่าความยืดหยุ่นของเส้น LM ไม่เท่ากับอนันต์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 ถึงเดือนกรกฎาคมพ.ศ. 2547 ประเทศไทยไม่ได้เกิดกับดักสภาพคล่องแบบแข็ง นั่นคือนโยบายการเงินยังคงมีประสิทธิภาพในการเพิ่มระดับรายได้ประชาชาติ ถึงแม้ว่าประสิทธิภาพของนโยบายการเงินจะลดลงเมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเวลาก่อนวิกฤติการณ์ทางการเงิน ดังนั้นเมื่อพิจารณาประกอบกับงานของศิรินารถ (2545) สามารถสรุปได้ว่า ประเทศไทยเกิดกับดักสภาพคล่องแบบอ่อน แต่ความรุนแรงของกับดักสภาพคล่องยังมีไม่มากเพียงพอที่จะเกิดกับดักสภาพคล่องแบบแข็ง