การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์แนวโน้มการส่งออกสินค้าขั้นปฐมสินค้าอุตสาหกรรม และแนวโน้มระดับการศึกษาเฉลี่ยของแรงงานในภาคการเกษตร ภาคอุตสาหกรรมและทั้งประเทศโดยรวม และ (2) วิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างผลิตภาพของปัจจัยโดยรวมในภาคการส่งออกกับส่วนที่เหลือของระบบเศรษฐกิจ (ภาคที่ไม่ได้ส่งออก) ตัวอย่างและขอบเขตของการวิจัยคือข้อมูลอนุกรมเวลาในช่วงปี 2513-2545 ของประเทศไทยและทำการวิเคราะห์ข้อมูลสถิติเชิงพรรณนาเช่น ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมารทางเศรษฐมิติด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด (Ordinary least square: OLS) ผลการวิจัยสรุปได้ว่าในช่วง 32 ปีที่ผ่านมาพบว่าภาคการส่งออกสินค้าของไทยมีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างจากเดิมที่มีการพึ่งพิงการส่งออกสินค้าขั้นปฐมเป็นหลักได้ลดบทบาทลงและหันมาพึ่งพิงการส่งออกสินค้าอุตสาหกรรม เป็นผลมาจากการใช้นโยบายและมาตรการต่างๆจากรัฐทำให้สินค้าอุตสาหกรรมมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นในขณะที่สินค้าขั้นปฐมมีแนวโน้มลดลง ระดับการศึกษาเฉลี่ยของแรงงานไทยพบว่ามีแนวโน้มเพิ่มขึ้นแต่ในภาพรวมเฉลี่ยอยู่ที่ระดับประถมปลายการวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างผลิตภาพการผลิตของปัจจัยโดยรวมในภาคการส่งออกกับส่วนที่เหลือของระบบเศรษฐกิจ (ภาคที่ไม่ได้ส่งออก) พบว่า ทุกมนุษย์มีส่วนสนับสนุนและส่งเสริมให้เกิดผลิตภาพของปัจจัยโดยรวมในภาคการส่งออกสูงกว่าส่วนที่เหลือของระบบเศรษฐกิจ (ภาคที่ไม่ได้ส่งออก) แต่ถ้าหากขาดการวิเคราะห์ผลกระทบจากทุนมนุษย์พบว่าผลิตภาพของปัจจัยโดยรวมในภาคการส่งออกไม่มีความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบกับส่วนที่เหลือของระบบเศรษฐกิจ(ภาคที่ไม่ได้ส่งออก) และมีค่าเฉลี่ยติดลบ