การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหลากหลายทางพันธุกรรม โดยใช้เครื่องหมายพันธุกรรมของปลากัดที่พบในประเทศไทย 7 ชนิดคือ ~iBetta pugnax~i (Cantor,1850), ~iB. splendens~i Regan, 1910, ~iB. smaragdina~i Ladiges, 1972, ~iB. imbellis~iLadiges, 1975, ~iB.prima~i Kottelat, 1994, ~iB. simplex~i Kottelat, 1994 และ~iB. pi~i Tan, 1998 ซึ่งรวบรวมมาจากแหล่งน้ำต่างๆ รวมทั้งสิ้น 12 ประชากร โดยใช้เทคนิคRAPD จากการทดลองทำปฏิกิริยาพีซีอาร์ด้วยไพรเมอร์ ขนาด 10 นิวคลีโอไทด์ ทั้งสิ้น 40 แบบกับ DNA ต้นแบบของปลากัดทั้ง 7 ชนิดพบว่า มีไพรเมอร์จำนวน 5 ไพรเมอร์ที่ให้แถบ DNAที่มีความชัดเจนสูง และสามารถทำซ้ำได้ คือ OPA-3, OPA-4, OPA-5, OPA-7 และ OPA-10ซึ่งทำให้เกิดแถบ DNA ทั้งสิ้น 118 แถบ ซึ่งมีขนาดตั้งแต่ 406 ถึง 2977 bp โดยมีแถบ DNAร่วมระหว่างชนิด 95 แถบ (80.15%) แถบ DNA ที่แสดงความผันแปรภายในชนิด 70 แถบ (59.32%)และแถบ DNA เฉพาะชนิด 19 แถบ (16.10%) ค่า Expected Heterozygosity (H(,e)) ((+,ฑ)SE)ของปลากัดทั้ง 12 ประชากร มีค่าอยู่ระหว่าง 0.0407 (0.0121)-0.0859 (0.0163) เปอร์เซ็นต์Polymorphic loci ของปลากัดทั้ง 12 ประชากรมีค่าอยู่ระหว่าง 9.3220-19.4915 ค่าสัมประสิทธิ์ความแตกต่างของอัลลีลระหว่างประชากร (F(,st)) มีค่าอยู่ระหว่าง 0.0989-1.0000 โดยมีค่าเฉลี่ยF(,st) ของยีนทุกตำแหน่งเท่ากับ 0.8301 แสดงให้เห็นว่า ประชากรปลากัดที่ศึกษาทั้งหมดมีความแตกต่างกันทางพันธุกรรม ค่าดัชนีความคล้ายคลึงทางพันธุกรรมและระยะห่างทางพันธุกรรมมีค่าระหว่าง 0.5232-0.9912 และ 0.0088-0.6478 ตามลำดับ แผนภูมิความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมด้วยวิธี UPGMA (unweighted pair-group method with arithmetic means)แสดงให้เห็นว่าปลากัดทั้ง 12 ประชากร แบ่งเป็น 2 กลุ่ม สอดคล้องกับพฤติรรมการสร้างรังด้วยการก่อหวอด และฟักไข่ในปาก โดยกลุ่มปลาก่อหวอดนั้น ~iB. splendens~i และ ~iB. imbellis~iมีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมกันอย่างใกล้ชิด จนแทบเป็นชนิดเดียวกัน ส่วน ~iB. smaragdina~iมีความสัมพันธ์ในลักษณะลดหลั่นตามมา ส่วนในกลุ่มฟักไข่ในปากพบว่า ~iB. pi~i และ~iB. pugnax~i มีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมกันอย่างใกล้ชิดที่สุด ~iB. simplex~i และ~iB. prima~i มีความสัมพันธ์ในลักษณะลดหลั่นกันไป ค่า bootstrap อยู่ระหว่าง 55.2-100 เปอร์เซ็นต์