การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาทัศนคติการใช้กระจกมองหลังในการขับขี่รถจักรยานยนต์ และเพื่อศึกษาหาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะส่วนบุคคลกับ 1) ทัศนคติการใช้กระจกมองหลัง 2) การประสบอุบัติเหตุในการขับขี่รถจักรยานยนต์ขณะเลี้ยว หรือ ขณะแซง ทั้งนี้ลักษณะส่วนบุคคลจะแบ่งตามเพศ อายุ วุฒิการศึกษาเดิม ภูมิลำเนา ประสบการณ์การขับขี่สภาพรถจักรยานยนต์ที่ขับขี่เป็นประจำ การมีใบอนุญาตขับขี่ ระยะเวลาที่ได้รับใบอนุญาตขับขี่และวิธีการได้รับใบอนุญาตขับขี่ ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยได้ใช้แบบสอบถามเพื่อเก็บข้อมูลที่จำเป็นต่อการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ โดยใช้กลุ่มเป้าหมายที่เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี ที่ใช้รถจักรยานยนต์เป็นพาหนะในการเดินทางอยู่เป็นประจำ รวมทั้งสิ้น371 คน ซึ่งกลุ่มตัวอย่างนี้จะมีทั้งผู้ที่เคยประสบอุบัติเหตุ และผู้ที่ยังไม่เคยประสบอุบัติเหตุมาก่อน ข้อมูลที่ได้จากแบบสอบถามจะถูกนำมาวิเคราะห์เพื่อหาความสัมพันธ์ต่าง ๆโดยใช้หลักสถิติทดสอบ แบบ ไค-สแควร์ กำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษาส่วนใหญ่มีทัศนคติต่อการใช้กระจกมองหลังอยู่ในระดับดีมากจากการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่าง ลักษณะส่วนบุคคล กับ ทัศนคติการใช้กระจกมองหลัง และการประสบอุบัติเหตุในการขับขี่รถจักรยานยนต์ขณะเลี้ยว หรือ ขณะแซง พบว่า เพศ อายุวุฒิการศึกษาเดิม สภาพรถจักรยานยนต์ที่ขับขี่เป็นประจำ ระยะเวลาที่ได้รับใบอนุญาต มีผลต่อทัศนคติการใช้กระจกมองหลัง และเพศ ภูมิลำเนา ประสบการณ์ในการขับขี่ สภาพรถจักรยานยนต์ที่ขับขี่เป็นประจำ การมีใบอนุญาตขับขี่ ระยะเวลาที่ได้รับใบอนุญาตขับขี่ วิธีการได้รับใบอนุญาต มีผลต่อการประสบอุบัติเหตุในการขับขี่รถจักรยานยนต์ขณะเลี้ยว หรือ ขณะแซงนอกจากนั้นจังพบว่า ทัศนคติการใช้กระจกมองหลัง มีผลต่อการประสบอุบัติเหตุในการขับขี่รถจักรยานยนต์ขณะเลี้ยว หรือ ขณะแซง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05