ภายหลังจากที่ประเทศไทยประกาศใช้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวมีการจัดการในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2540 ในทางทฤษฎีภายใต้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนดังกล่าว การเคลื่อนย้ายเงินทุนระหว่างประเทศจะส่งผลกระทบต่ออัตราแลกเปลี่ยนมากขึ้น และจะส่งผลกระทบต่อภาคการส่งออกและนำเข้า ดังนั้น ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงมีความจำเป็นต้องเข้าแทรกแซงโดยการทำSterilization เพื่อรักษาเสถียรภาพอัตราแลกเปลี่ยนและสภาพคล่องในระบบการเงินไปพร้อมกันการศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างเงินทุนเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศในช่วงปี พ.ศ. 2540-2546 ในการศึกษาโครงสร้างเงินทุนเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศของภาคเอกชนจะใช้วิธีเชิงพรรณนา ขณะที่การศึกษาระดับการเคลื่อนย้ายเงินทุนระหว่างประเทศจะใช้วิธีเชิงปริมาณ โดยใช้แนวคิดของ Edward และ Khan เป็นพื้นฐานในการสร้างแบบจำลองและใช้เครื่องมือการวิเคราะห์Cointegration and Error Correction ของ Johansen และ Juselius มาประมาณแบบจำลองส่วนระดับการหักล้างสภาพคล่องส่วนเกินในระบบการเงินที่เกิดจากเงินทุนเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศจะใช้วิธีเชิงปริมาณ โดยการสร้างแบบจำลองเพื่ออธิบายพฤติกรรมการตอบสนองของธนาคารกลางในการปรับเปลี่ยนฐานเงินและใช้วิธีกำลังสองน้อยที่สุดในการประมาณแบบจำลอง ทั้งนี้การวิเคราะห์เชิงปริมาณจะใช้ข้อมูลทุติยภูมิรายเดือน ผลการศึกษา พบว่า เงินทุนเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศของภาคเอกชนมีแนวโน้มขาดดุลอย่างต่อเนื่อง ทั้งในส่วนของธุรกิจธนาคารและไม่ใช่ธนาคาร โดยโครงสร้างการขาดดุลส่วนใหญ่เกิดจากการชำระคืนหนี้ต่างประเทศ ส่วนระดับการเคลื่อนย้ายเงินทุนระหว่างประเทศมีค่าไม่สูงแสดงว่า ในระยะยาวการดำเนินนโยบายการเงินของธนาคารแห่งประเทศไทยเพื่อควบคุมอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นในประเทศให้เป็นไปในทิศทางที่ต้องการมีประสิทธิผลพอสมควร และการหักล้างสภาพคล่องส่วนเกินในระบบการเงินที่เกิดจากเงินทุนเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศสามารถทำได้เพียงบางส่วน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ในระยะสั้นธนาคารแห่งประเทศไทยสามารถดำเนินนโยบายการเงินเพื่อปรับสภาพคล่องของระบบการเงินได้พอสมควร