การวิจัยครั้งนี้ เป็นการศึกษาและเปรียบเทียบระดับกรดแลคติกในเลือด ระหว่างการฝึกด้วยแรงต้านโดยทำให้ร่างกายฟื้นตัวระหว่างเซตด้วยการพัก การยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่ และการเดินบนลู่กล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาเพศชาย ของวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยมหิดล ที่มีอายุระหว่าง 18-20 ปี จำนวน15 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย ให้กลุ่มตัวอย่างฝึกโดยใช้น้ำหนักเป็นแรงต้านในท่าknee extension ที่ความหนัก 10 RM จำนวน 10 ครั้ง 3 เซต พักระหว่างเซต 4 นาทีช่วงเวลาพักระหว่างเซตทำให้ร่างกายฟื้นตัวด้วยการพัก การยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่ และการเดินบนลู่กล ตามลำดับ ทั้งนี้ให้กลุ่มตัวอย่างพักระหว่างการทดลองแต่ละครั้งเป็นเวลา 2 วัน ทำการเจาะเลือดในขณะพัก หลังการฝึกเซตที่ 1 เซตที่ 2 และเซตที่ 3และหลังการทำให้ร่างกายฟื้นตัวเซตที่ 1 เซตที่ 2 และเซตที่ 3 และหาผลต่างของระดับความเข้มข้นของกรดแลคติกในเลือดหลังการฝึกและหลังการฟื้นตัวของเซตที่ 1 เซตที่ 2และเซตที่ 3 ของการทดลอง 3 วิธี สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนรูปแบบการทดลองวัดซ้ำแบบสองมิติ วิเคราะห์ความแปรปรวนรูปแบบการทดลองวัดซ้ำแบบมิติเดียว ทดสอบความแตกต่างโดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่โดยวิธีของ Tukey กำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ผลการวิจัยพบว่า ค่าเฉลี่ยของระดับกรดแลคติกในเลือดที่เปลี่ยนแปลงระหว่างการฝึกด้วยแรงต้าน โดยการทำให้ร่างกายฟื้นตัว ในช่วงเวลาพักของเซตที่ 1 พบว่า การพักไม่แตกต่างกับการยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่ การยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่ไม่แตกต่างกับการเดินบนลู่กล และการพักแตกต่างกับการเดินบนลู่กล ค่าเฉลี่ยของระดับแลคติกในเลือดที่เปลี่ยนแปลง ในช่วงเวลาพักของเซตที่ 2 และเซตที่ 3 พบว่า การพักแตกต่างกับการยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่และการเดินบนลู่กล การเดินบนลู่กลไม่แตกต่างกับการยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยที่อัตราการลดลงของระดับแลคติกในเลือดของการทำให้ร่างกายฟื้นตัวด้วยการเดินบนลู่กล มีการลดลงมากที่สุด ผลจากการวิจัยครั้งนี้ สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการฝึกซ้อม เพื่อช่วยในการฟื้นตัว และพัฒนาความสามารถของกล้ามเนื้อต่อไป