ในการศึกษา สัดส่วนเพศของหอยเชอรี่ที่เก็บจากคูน้ำในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขนจำนวน 417 ตัว เป็นเพศเมีย 235 ตัว คิดเป็น 56.35 เปอร์เซ็นต์ เพศผู้พบ 182 ตัว คิดเป็น 43.64เปอร์เซ็นต์ ความสูงของเปลือกในหอยเพศเมียมีค่าระหว่าง 31 ถึง 73 มิลลิเมตร และในหอยเพศผู้มีค่าระหว่าง 36 ถึง 74 เปอร์เซ็นต์ของหอยทั้งหมด หอยเพศผู้ที่มีพีนิสชีทขนาดเล็กคิดเป้น 17.58 เปอร์เซ็นต์ของหอยเพศผู้ หรือ 7.67 เปอร์เซ็นต์ของหอยทั้งหมด หอยเพศผู้ที่มีพีนิสชีทขนาดเล็กมีความสูงของเปลือกตั้งแต่ 32 ถึง 60 มิลลิเมตร มีโอเพอคิวลัมลักษณะคล้ายกับโอเพอคิวลัมของหอยเชอรี่เพศเมียมีสัดส่วนของเปลือกเป็นเพศผู้แต่สัดส่วนของช่องเปิดเปลือกและโอเพอคิวลัมเป็นเพศเมีย ผลการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์พบว่ามีสภาวะท่อสร้างสเปิร์มเสื่อมสลาย แต่ไม่พบระยะที่กำลังเปลี่ยนเพศหอยเชอรี่ ทั้งเพศผู้และเพศเมียที่ทดลองให้จำศีลในดินที่มีสารเคมีต่างกันที่ความหนาแน่นต่างกันและอุณหภูมิต่างกัน มีลักษระดครงสร้างภายนอกของอวัยวะเพศที่มีความสมบูรณ์ แต่การศึกษาในระดับเนื้อเยื่อพบว่ากลุ่มจำศีลอย่างหนาแน่นในดินใช้สารเคมีโดยควบคุมอุณหภูมิที่ 24 องศาเซลเซียส พบการเสื่อมสภาพของท่อเสปิร์มและรังไข่ การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณฮอร์โมนเพศและการพัฒนาอวัยวะสืบพันธุ์พบว่าหอยเชอรี่เพศผู้พีนิสชีทเล้กที่จับจากธรรมชาติพบทั้งเอสตราดิออลและเทศโตสเตอโรน ซึ่งอาจเป็นสาเหตุให้ต่อมสร้างน้ำหล่อเลี้ยงเสปิร์มฝ่อลีบและเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้เสื่อมสลาย ส่วนในหอยเพศเมียพบแต่เอสตราดิออลและหอยเพศผู้พบแต่เทสโตสเตอโรน หอยเพศเมียที่จำศีลที่ความหนาแน่นทั้งสูงและต่ำในดินไม่เคยใช้สารเคมีและดินที่กำลังใช้สารเคมี พบทั้งเทสโตสเตอโรนและเอสตราดิออลในฮีโมลิมพ์ คาดว่าความหนาแน่นและสารเคมีในดินน่าจะรบกวนการสร้างฮอร์โมนเพศ จากการศึกษาคาดว่าการเปลี่ยนเพศในหอยเชอรี่น่าจะเปลี่ยนจากเพศเมียไปเป็นเพศผู้แต่ยังไม่พบระยะที่กำลังมีการเปลี่ยนแปลงในการศึกษาครั้งนี้