การศึกษาปริมาณการสะสมและการแพร่กระจายของทองแดง แคดเมียม ตะกั่ว และสารอินทรีย์ รวมตามแนวดิ่งในดินตะกอนตลอดจนอายุของดินตะกอนด้วยวิธีการวัดปริมาณรังสีของ Pb-210 บริเวณอ่าวไทยตอนบน จำนวน 9 สถานี โดยทำการเก็บตัวอย่าง 2 ครั้ง คือช่วงวันที่ 30 มกราคมถึงวันที่ 5 กุมภาพันธ์ และช่วงวันที่ 5 ถึง 8 กันยายน พ.ศ. 2545พบว่าค่าเฉลี่ยรวมในทุกระดับความลึกของทองแดงบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา บางปะกงและแม่กลอง มีค่าเฉลี่ย 37.65, 25.37 และ 10.91 ppm ตามลำดับ ขณะที่ปริมาณแคดเมียมพบว่ามีค่าสูงบริเวณมาบตาพุด บางปะกง และเจ้าพระยาโดยมีค่าเฉลี่ย 1.52, 1.34 และ1.07 ppm ตามลำดับ และตะกั่วพบว่ามีค่าสูงบริเวณมาบตาพุด เจ้าพระยา และบางปะกงโดยมีค่าเฉลี่ย 35.66, 34.03 และ 29.39 ppm ตามลำดับ ส่วนค่าเฉลี่ยในทุกระดับความลึกของสารอินทรีย์รวมพบว่ามีปริมาณสูงบริเวณแหลมฉบัง บางปะกง และเพชรบุรี ตามลำดับโดยมีค่าเฉลี่ย 12.42, 10.64 และ 9.61 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เมื่อพิจารณาถึงความแตกต่างของจุดเก็บตัวอย่างต่อปริมาณของโลหะหนักทั้ง 3 ชนิดพบว่า แต่ละพื้นที่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95 เปอร์เซ็นต์เช่นเดียวกับความแตกต่างของจุดเก็บตัวอย่างต่อปริมาณของสารอินทรีย์รวม ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณของสารอินทรีย์รวมและโลหะหนักทั้ง 3 ชนิด พบว่า สารอินทรีย์รวมมีความสัมพันธ์กับปริมาณของทองแดงมากที่สุด ในขณะที่ ตะกั่วและแคดเมียมมีความสัมพันธ์รองลงมาตามลำดับ สำหรับอัตราการตกตะกอนที่พบมีค่าอยู่ในช่วง 126.1-422.3 มก./ซม.('2)/ปีโดยอัตราการตกตะกอนจะลดลงเมื่อห่างจากตอนบนของอ่าวลงมาตามลำดับ ตัวอย่างดินตะกอนที่เก็บได้จากบริเวณกลางอ่าวมีอายุมากสุดคือ 123.7 ปี ในขณะที่ตัวอย่างดินตะกอนที่เก็บจากบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยามีอัตราการตกตะกอนที่สูงมากจนไม่สามารถหาอายุได้การเปรียบเทียบปริมาณของโลหะตามแนวดิ่งในดินตะกอน พบว่าทองแดงมีแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นจากอดีตในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา ส่วนแคดเมียมและตะกั่วไม่พบแนวโน้มที่ชัดเจน