การศึกษาเปรียบเทียบอัตราการกลืนทำลายของเซลล์แมคโครฟาจจากปลานิลและปลาตะเพียนที่เลี้ยงในบ่อดินขนาด 1,200 ตารางเมตร ซึ่งมีวิธีการเตรียมบ่อเลี้ยงแตกต่างกันโดยแบ่งบ่อเลี้ยงที่ใช้ทดลองออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มที่มีการเตรียมบ่อก่อนปล่อยปลาด้วยการสูบน้ำเก่าออก โรยปูนขาวอัตรา 21 กิโลกรัมต่อไร่ และตากบ่อให้แห้งนาน 2 สัปดาห์จึงเติมน้ำจากบ่อพักน้ำเข้าบ่อเลี้ยง ส่วนกลุ่มที่สองเป็นบ่อเลี้ยงที่ไม่มีการเตรียมบ่อเพียงสูบน้ำเก่าออกและเติมน้ำจากบ่อพักน้ำเข้าบ่อเลี้ยง ทดลองเลี้ยงปลานิล(~iOreochromis niloticus~i Linnaeus) และปลาตะเพียน (~iBarbodes gonionotus~iBleeker) ทั้งแบบแยกชนิดและแบบเลี้ยงร่วมกัน ผลการศึกษาพบว่าปลานิลและปลาตะเพียนที่เลี้ยงในบ่อโดยมีการเตรียมบ่อก่อนเลี้ยงมีค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์การกลืนทำลายของเซลล์แมคโครฟาจจากไตส่วนต้นต่ำกว่าปลาที่เลี้ยงในบ่อที่ไม่มีการเตรียมอย่างมีนัยสำคัญ(p=0.0008) คุณภาพน้ำทุกกลุ่มทดลองไม่มีความแตกต่างกัน (p>0.05) ค่าความเป็นด่างและความเป็นกรดเป็นด่าง จากทั้งสองกลุ่มทดลองมีค่า 99.0-269.3 มิลลิกรัมต่อลิตร และ6.81-9.0 ตามลำดับ ซึ่งเป็นช่วงที่เหมาะสมในการเลี้ยงสัตว์น้ำ แต่ความโปร่งแสงเฉลี่ยมีค่า 13.19-20.78 เซนติเมตร ต่ำกว่าเกณฑ์ที่เหมาะสมในการเลี้ยงปลา ปริมาณเชื้อแบคทีเรียรวมจากทั้งสองกลุ่มทดลองไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (p=0.5707) ในขณะที่เชื้อแบคทีเรียกลุ่ม aeromonads ในน้ำจากบ่อเลี้ยงที่มีการเตรียมบ่อ มีจำนวนต่ำกว่าที่พบในน้ำจากบ่อเลี้ยงที่ไม่มีการเตรียมบ่ออย่างมีนัยสำคัญ (p=0.0309)