การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของค่าประมาณสัมประสิทธิ์การถดถอยเมื่อตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กัน วิธีการตรวจสอบตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กันและศึกษาวิธีการแก้ปัญหาในการวิเคราะห์การถดถอยเมื่อตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กันพร้อมทั้งเปรียบเทียบวิธีการแก้ปัญหา การศึกษาครั้งนี้ได้ศึกษาทั้งข้อมูลอนุกรมเวลา และข้อมูลภาคตัดขวางซึ่งข้อมูลทั้งสองเป็นข้อมูลทุติยภูมิ การตรวจสอบตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กันในงานวิจัยนี้จะพิจารณาจาก 1) ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันที่ให้ค่าสูง 2) ค่า VIF(Variance Inflation Factor) ที่ให้ค่ามากกว่า 10 และ 3) ค่า TOL (Tolerance)ที่ให้ค่าน้อยกว่า 0.10 ส่วนวิธีแก้ปัญหาการวิเคราะห์การถดถอยเมื่อตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กันจะใช้ทั้งหมด 4 วิธีคือ 1) วิธีการขจัดตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กันออกไป 2) วิธีการผลต่างอันดับหนึ่ง 3) วิธีการรวมตัวแปรอิสระที่มีปัญหาเข้าไปรวมกับตัวแปรตาม และ 4) วิธีการใช้เศษตกค้างของตัวแปรอิสระแทนค่าตัวแปรอิสระในสมการถดถอยในส่วนวิธีการเปรียบเทียบ วิธีการแก้ปัญหาว่าวิธีใดใน 4 วิธีดังกล่าวให้ค่าพยากรณ์ใกล้เคียงกับค่าจริงมากที่สุดจะพิจารณาจากค่าสัมประสิทธิ์ของตัวกำหนด (R('2))และค่าเฉลี่ยกำลังสองของความคลาดเคลื่อน (MSE) ผลการวิเคราะห์ข้อมูลอนุกรมเวชา พบว่าวิธีการแก้ปัญหาที่ให้ค่าพยากรณ์ใกล้เคียงกับค่าจริงมากที่สุดคือ วิธีการใช้เศษตกค้างของตัวแปรอิสระแทนค่าตัวแปรอิสระในสมการถดถอยและผลการวิเคราะห์ข้อมูลภาคตัดขวาง พบว่าวิธีการแก้ปัญหาที่ให้ค่าพยากรณ์ใก้เคียงกับค่าจริงมากที่สุดคือ วิธีการขจัดตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กันออกไปและจากข้อมูลทั้ง 2 ประเภททำให้ได้ทราบถึงผลกระทบที่เหมือนกันคือ เมื่อตัวแปรอิสระมีความสัมพันธ์กันแล้วจะให้ค่าประมาณสัมประสิทธิ์การถดถอยมีค่าแตกต่างไปจากความเป็นจริงและมีเครื่องหมายไม่ตรงกับข้อเท็จจริง