การศึกษาสมบัติทางกายภาพและทางเคมีบางประการของดินภายหลังการปลูกสร้างสวนป่าของรัฐบาล ในท้องที่อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีในครั้งนี้ ได้เลือกแปลงปลูกสร้างสวนป่าที่ปลูกในปี พ.ศ. 2520, 2522, 2528, 2530 และ 2532 ซึ่งเป็นแปลงปลูกประดู่ ควบกับกระถินยักษ์ และคัดเลือกแปลงไร่ร้างในบริเวณใกล้เคียงที่สภาพป่าถูกทำลายและผ่านการทำการเกษตรกรรมในรูปแบบต่าง ๆ มานานหลายปี โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อเปรียบเทียบสมบัติบางประการของดินภายหลังการปลูกสร้างสวนป่าที่มีอายุแตกต่างกัน โดยการคัดเลือกแปลงตัวอย่างสวนป่าที่อายุ 24 ปี 26 ปี 18 ปี 16 ปี และ 14 ปี ทั้งนี้เมื่อปี พ.ศ. 2546 จากการศึกษาลักษณะเนื้อดิน ค่าความจุในการอุ้มน้ำ และ ความหนาแน่นรวม ที่ระดับความลึกของดินต่างๆ ในแปลงปลูกสร้างสวนป่าที่มีอายุต่างกัน เปรียบเทียบกับแปลงไร่ร้างพบว่าดินในแปลงศึกษาเป็นดินประเภท loamy sand ปริมาณอนุภาคทรายและอนุภาคทรายแป้ง มีปริมาณไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่มีปริมาณอนุภาคดินเหนียวแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ โดยแปลงสวนป่ามีปริมาณอนุภาคดินเหนียวมากกว่าดินในไร่ร้าง ค่าความหนาแน่นรวมไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ค่าความจุในการอุ้มน้ำ มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การศึกษาสมบัติทางเคมีบางประการของดินพบว่า ดินในแปลงศึกษามีค่า pH ต่ำกว่า 7ในทุกแปลงตัวอย่าง แปลงที่มีค่า pH ต่ำสุด คือแปลงปลูกปี พ.ศ. 2520 ซึ่งเป็นสวนป่าที่มีอายุมากที่สุด ส่วนแปลงไร่ร้างมีค่า pH สูงสุด ดินชั้นบนมีค่า pH ต่ำกว่าดินชั้นล่างดินเป็นกรดมากขึ้นตามอายุสวนป่าที่เพิ่มขึ้น การสะสมอินทรียวัตถุในแปลงสวนป่ามีมากกว่าแปลงไร่ร้างและมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ปริมาณฟอสฟอรัส, โพแทสเซียม และค่าความสามารถในการแลกเปลี่ยนประจุบวก (cation exchange capacity

CEC) พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ระหว่างดินในสวนป่าและดินในไร่ร้าง อย่างไรก็ตามการศึกษาในครั้งนี้สรุปได้ว่า การปลูกสร้างสวนป่าทำให้ดินมีความอุดมสมบูรณ์ขึ้น