การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความแตกต่างเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อในกล้ามเนื้อเหยียดเข่า ขณะที่เข่างอ 75 องศาก่อนการล้ากับภายหลังการพักฟื้น ระหว่างวิธีการที่ 1 นั่งพักเฉย ๆ วิธีการที่ 2กระตุ้นด้วยกระแสไดอะไดนามิกรูปแบบคลื่นไดเฟส ฟิกซ์ และวิธีการที่ 3 กระตุ้นด้วยกระแสไดอะไดนามิกรูปแบบคลื่นคอสด์ พีเรียด ซึ่งทำการศึกษาในกลุ่มตัวอย่าง นักกีฬาฮอกกี้ที่อยู่ในชมรมกีฬาฮอกกี้ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน คือ มีอายุระหว่าง 19-21 ปีเพศหญิง จำนวน 12 คน โดยกลุ่มตัวอย่างได้รับการทดสอบสัปดาห์ละ 3 ครั้ง ซึ่งจะทำการทดสอบวันเว้นวันใน 1 สัปดาห์ และใน 1 วัน ของการทดสอบ จะได้รับวิธีการปฏิบัติในช่วงการพักฟื้น 1 วิธีการ ภายหลังจากการปฏิบัติจนเกิดความล้า ทั้งนี้กลุ่มตัวอย่างจะได้รับการปฏิบัติในช่วงการพักฟื้นครบทั้ง 3 วิธี คือ วิธีการที่ 1 วิธีการที่ 2และวิธีการที่ 3 และทำการทดสอบให้มีการเกร็งเหยียดเข่า ขณะที่เข่างอ 75 องศาใน 1 รอบของการทดสอบให้มีการเกร็ง 6 วินาที พัก 2 วินาที และบันทึกค่าเฉลี่ยคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ ก่อนการล้า ภายหลังการล้า และภายหลังการพักฟื้น นำผลที่ได้มาทำให้เป็นเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ ก่อนการล้ากับภายหลังการล้าและก่อนการล้ากับภายหลังการพักฟื้น แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวรูปแบบการวัดซ้ำมิติเดียว และทำการเปรียบเทียบภายหลังโดยใช้วิธีการของ Tukey ผลการวิจัยพบว่า ในกล้ามเนื้อ Vastus Medialis และ VastusLateralis เปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ ก่อนการล้ากับภายหลังการพักฟื้น ระหว่างวิธีการที่ 1 วิธีการที่ 2 และวิธีการที่ 3 ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนในกล้ามเนื้อ Rectus Femoris เปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ ก่อนการล้ากับภายหลังการพักฟื้น ระหว่างวิธีการที่ 1 แตกต่างกับวิธีการที่ 2 และวิธีการที่ 3 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05แต่วิธีการที่ 2 กับวิธีการที่ 3 ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05โดยที่วิธีการที่ 2 และวิธีการที่ 3 มีค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อมากกว่าวิธีการที่ 1 จากการวิจัยครั้งนี้สรุปได้ว่า การให้การกระตุ้นด้วยกระแสไดอะไดนามิกรูปคลื่นไดเฟส ฟิกซ์ และ กระตุ้นด้วยกระแสไดอะไดนามิกรูปแบบคลื่นคอสด์ พีเรียด ในช่วงการพักฟื้นมีผลทำให้ค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อในกล้ามเนื้อ Rectus Femoris ภายหลังการพักฟื้น มีค่าเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05