วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีความมุ่งหมายที่จะศึกษาวิเคราะห์แนวความคิดเกี่ยวกับชีวิตและการเกิดการตายในมิติแห่งพระพุทธศาสนา รวมทั้งศึกษาวิเคราะห์ปัญหาจริยศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องดังกล่าวด้วย นั่นคือ ปัญหาการตัดต้นไม้ ปัญหาโคลนนิ่ง และปัญหาการุณยฆาต จากการศึกษา พบว่า "ชีวิต" คือผลรวมของรูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ"การเกิด" เป็นกระบวนการที่สืบเนื่องกันกับ "การตาย" กล่าวคือ สัตว์โลกที่ยังมีกิเลสอันมีอวิชชาเป็นต้นเค้าอยู่นั้น ต้องเวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิต่าง ๆ ตามแรงเหวี่ยงแห่งกรรมที่ตนทำไว้ สำหรับปัญหาจริยศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง จากการศึกษาพบว่า การตัดต้นไม้ไม่ถือว่าเป็นบาปตามนัยของปาณาติบาต เพราะพืชเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีจิต โดย "ความมีชีวิต"ของพืชนั้นเกิดจาก "รูปชีวิตินทรีย์" ที่เป็น "อุปาทายรูป" อย่างหนึ่ง ส่วนในเรื่องการโคลนนิ่ง การเกิดด้วยเทคนิคโคลนนิ่งยังต้องมี "ปฏิสนธิจิต" เช่นเดียวกับการเกิดด้วยวิธีธรรมชาติ ซึ่งจุดเริ่มต้นของชีวิตในกรณีที่เกิดด้วยเทคนิคการถ่ายโอนนิวเคลียส(Neclear Transfer) ก็คือ จุดที่เซลล์ไข่ยอมรับนิวเคลียสใหม่และเริ่มมีการแบ่งตัวและสำหรับการุณยฆาต พระพุทธศาสนามีท่าทีที่ไม่เห็นด้วย แต่ถ้าจะพิจารณาชั่งน้ำหนักบาปตามเกณฑ์ "เจตนา" และ "ความพยายาม" พบว่า การุณยฆาตโดยทางตรง (ActiveEuthanasia) บาปมากกว่าการุณยฆาตทางอ้อม (Passive Euthanasia)