ในห้องปฏิบัติการเคมี มีก๊าซอันตรายหลายชนิดที่กระจายตัวอยู่รอบบริเวณที่ผู้ปฏิบัติงานทำงาน ซึ่งก๊าซอันตรายนี้อาจเกิดขึ้นจากไอระเหย สารทำละลาย กรดเข้มข้นและปฏิกิริยาเคมีซึ่งสารพวกนี้สามารถผ่านเข้าสู่ร่างกายมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย วิธีการอย่างหนึ่งที่มีประสิทธิภาพในการแก้ปัญหาดังกล่าว การใช้ระบบระบายอากาศ ซึ่งประกอบไปด้วย ระบบท่อพัดลม และอุปกรณ์ประกอบ งานวิจัยชิ้นนี้เป็นการดำเนินการตรวจสอบและประเมินประสิทธิภาพของระบบระบายอากาศ ซึ่งติดตั้งอยู่ในห้องปฏิบัติการเคมี ศูนย์สิ่งแวดล้อม สถาบันราชภัฏสวนดุสิต กรุงเทพมหานคร โดยมีการศึกษาปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อการประเมินประสิทธิภาพเช่น ความดันสถิต ความดันเนื่องจากความเร็ว อัตราการไหล ความเร็วของอากาศในท่อผลการวิเคราะห์ในเชิงทฤษฎีแสดงให้เห็นว่า ระบบท่อที่มีการใช้งานอยู่ต้องการพัดลมที่มีกำลังขับ 1BHP และสามารถสร้างความเร็วในการจับอนุภาคที่ 150 fpm ณ ที่หัวดูดจับ ในสภาวะดังกล่าวระบบระบายอากาศสามารถทำงานได้อย่างเพียงพอ เมื่อเปรียบเทียบกับระบบพัดลมที่ติดตั้งอยู่ ณ ปัจจุบัน ซึ่งมีขนาด 2.7 BHP และสามารถสร้างความเร็วในการจับอนุภาคที่ 276 fpm ณ ที่หัวดูดจับ พบว่า ระบบพัดลมดังกล่าวมีการออกแบบเกินความจำเป็นและมีขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานตามทฤษฎีอยู่ 170% ถึงแม้ว่าการออกแบบเกินความจำเป็นนี้จะไม่มีปัญหาในแง่การระบายก๊าซอันตราย แต่ระบบจะมีการใช้พลังงานไฟฟ้ามากเกินความจำเป็นอีกทั้งยังอาจก่อให้เกิดปัญหาต่อการสมดุลของการไหลเวียนของอากาศในกรณีที่ห้องปฏิบัติการนั้นมีการปรับอากาศด้วย