การศึกษาเรื่องสัมฤทธิ์ผลของการจัดกลุ่มให้คำปรึกษาผู้ต้องขัง : ศึกษาเฉพาะ กรณีเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาทฤษฎีแนวคิดในการจัดกลุ่ม ให้คำปรึกษาผู้ต้องขัง ผลของการจัดกลุ่มให้คำปรึกษาที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงทัศนคติ ค่านิยมและความคิดเห็นของผู้ต้องขังรวมกับปัญหาและอุปสรรคที่มีต่อการจัดกลุ่มให้คำ ปรึกษาผู้ต้องขังในเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงทดลอง (Quasi Experimental Research) โดยการศึกษาจากเอกสารและทดลองจัดกลุ่มให้คำปรึกษาผู้ต้องขังในเรือนจำพิเศษ กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ต้องขังที่เป็นนักโทษเด็ดขาดชายของเรือนจำพิเศษ กรุงเทพมหานคร จำนวน 48 คน อายุระหว่าง 21 - 35 ปี มีการศึกษาตั้งแต่ระดับประถมศึกษา ปีที่ 4 ขึ้นไปถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลายและประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นต้น มีโทษเหลือ จำคุกต่อไปไม่เกิน 3 ปี กระทำผิดในคดีเกี่ยวกับทรัพย์จำนวน 24 คน และกระทำผิดในคดี เกี่ยวกับชีวิตและร่างกายจำนวน 24 คน มีความสมัครเข้าร่วมในกลุ่มให้คำปรึกษา แบ่งผู้ ต้องขังออกเป็นกลุ่มทดลองจำนวน 24 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 24 คน ทำการทดสอบกลุ่ม ควบคุมและกลุ่มทดลองก่อนการทดลองด้วยแบบทดสอบความรู้ความเข้าใจตนเอง การเห็นคุณค่า ตนเอง การปรับเปลี่ยนตนเอง การวางแผนในชีวิต และทัศนะคติต่อการกระทำผิด ซึ่งดัดแปลง จากแบบวัดการเห็นคุณค่าตนเองของนาตยา วงศ์หลีกภัย หลังจากนั้นดำเนินการทดลองจัดกลุ่ม ให้คำปรึกษาแก่กลุ่มทดลองเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 5 ครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมง 40 นาที รวม 26 ชั่วโมง ส่วนกลุ่มควบคุมไม่ได้เข้าร่วมในการทดลองหลังสิ้นสุดการทดลอง ให้กลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองทำแบบทดสอบเดิมอีกครั้งเพื่อเปรียบเทียบค่าคะแนนของแบบ ทดสอบทั้งก่อนและหลังเข้ากลุ่ม ส่วนผลการศึกษาเปรียบเทียบหลังการทดลองพบความแตกต่างระหว่างทัศนคติของผู้ ต้องขังกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมดังนี้ 1. ด้านการรู้จักและเข้าใจตนเอง กลุ่มทดลองทั้ง 24 คน มีระดับค่าคะแนนเพิ่มขึ้น อยู่ในระดับพอใช้และปานกลาง มีระดับค่าคะแนนอยู่ในระหว่าง 44 ถึง 74 คะแนน ในขณะที่กลุ่ม ควบคุม จำนวน 11 คน มีระดับคะแนนพอใช้และปานกลาง คงเดิมเป็นระดับคะแนน 36 ถึง 64 คะแนน จำนวนที่เหลือ 3 คนมีระดับคะแนนพอใช้และปานกลางเพิ่มขึ้นเป็นระดับคะแนน 36 ถึง 51 คะแนน นอกนั้นเป็นระดับค่าคะแนนพอใช้และปานกลางที่ลดลงในระหว่าง 41 ถึง 63 คะแนน 2. ด้านการเห็นคุณค่าตนเอง กลุ่มทดลองทั้ง 24 คน มีระดับค่าคะแนนเพิ่มขึ้นอยู่ใน ระดับพอใช้ ปานกลางและระดับสูงคือมีระดับค่าคะแนนเพิ่มขึ้นระหว่าง 11 ถึง 24 คะแนน ในขณะที่กลุ่มควบคุมมีคะแนนระดับพอใช้และปานกลาง คงเดิมจำนวน 19 คน มีระดับค่าคะแนน ระหว่าง 8 ถึง 17 คะแนน นอกนั้นมีระดับคะแนนพอใช้และปานกลางที่ลดลงจำนวน 5 คน โดยมี ระดับค่าคะแนนระหว่าง 11 ถึง 12 คะแนน 3. ด้านการปรับเปลี่ยนตนเอง พบว่าผู้ต้องขังในกลุ่มทดลองจำนวน 23 คน มีค่าคะแนน ในระดับพอใช้ ระดับปานกลางและระดับสูงที่เพิ่มขึ้น เป็นค่าคะแนนระหว่าง 20 ถึง 34 คะแนน มีจำนวน 1 คน ซึ่งมีค่าคะแนนระดับปานกลางคงเดิมคือค่าคะแนน 20 คะแนน ส่วนในกลุ่มควบคุม ผู้ต้องขังจำนวน 20 คนมีระดับคะแนนพอใช้ ปานกลางและค่อนข้างสูงซึ่งคงเดิม คือ มีค่า คะแนนอยู่ในระหว่าง 14 ถึง 33 คะแนน มีจำนวน 4 คน ซึ่งมีระดับคะแนนพอใช้ และปานกลาง ลดลงเป็นระดับคะแนนพอใช้และต่ำคือ ค่าคะแนนะรหว่าง 10 ถึง 12 คะแนน 4. ด้านกำหนดเป้าหมายและวางแผนในชีวิต พบว่าผู้ต้องขังในกลุ่มทดลอง จำนวน 23 คน มีค่าคะแนนในระดับพอใช้ ระดับปานกลาง ระดับค่อนข้างสูงที่เพิ่มขึ้นคือเพิ่มขึ้นเป็น ค่าคะแนนระหว่าง 10 ถึง 24 คะแนน และมีจำนวน 1 คน ซึ่งมีค่าคะแนนปานกลางคงเดิมคือ 13 คะแนน ส่วนในกลุ่มควบคุม จำนวน 17 คน มีค่าคะแนนระดับพอใช้ ระดับปานกลาง และระดับ ค่อนข้างสูงที่คงเดิมคือ ระดับค่าคะแนนระหว่าง 9 ถึง 23 คะแนน มีจำนวน 7 คน ซึ่งมีค่า คะแนนระดับปานกลางและค่อนข้างสูงที่ลดลงเป็นค่าคะแนนระหว่าง 9 ถึง 18 คะแนน 5. ด้านทัศนคติต่อการกระทำผิดในทางที่เหมาะสมพบว่าผู้ต้องขังในกลุ่มทดลอง จำนวน 24 คน มีค่าคะแนน ในระดับพอใช้ ระดับปานกลาง และระดับค่อนข้างดีที่เพิ่มขึ้น เป็นค่าคะแนนระหว่าง 34 ถึง 62 คะแนน ในขณะที่พบว่าผู้ต้องขังในกลุ่มควบคุมจำนวน 20 คน มีค่าคะแนนในระดับพอใช้ ระดับปานกลางและระดับค่อนข้างดีนี้คงเดิมคือ มีค่าคะแนน ระหว่าง 28 ถึง 62 คะแนน มีจำนวน 3 คน ซึ่งมีค่าคะแนนระดับปานกลางและค่อนข้างดีที่ ลดลงเป็นค่าคะแนนระหว่าง 28 ถึง 45 คะแนนและมีจำนวน 1 คน ซึ่งมีค่าคะแนนระดับปานกลาง จาก 34 คะแนน เพิ่มขึ้นเป็นระดับค่อนข้างดีคือ 51 คะแนน เมื่อพิจารณาจากผลการศึกษาข้างต้น จะเห็นว่าผลการศึกษาครั้งนี้ยังไม่มีความแตกต่าง อย่างชัดเจนในเรื่องทัศนคติของผู้ต้องขังในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม เนื่องจากระดับ คะแนนที่เพิ่มขึ้นยังไม่มากนักและยังเป็นค่าระดับคะแนนที่อยู่ในกลุ่มเดิม อย่างไรก็ตาม ผู้ต้องขังในกลุ่มทดลองจำนวน 23 คน เห็นว่ากิจกรรมกลุ่มให้คำปรึกษานี้จะเป็นประโยชน์ต่อ ผู้ต้องขังทุกคนในการปรับเปลี่ยนทัศนคติและการดำเนินชีวิตให้เป็นไปในทางที่ถูกต้องเหมาะสม ต่อไป แต่เนื่องจากปัญหาอุปสรรคด้านบุคลากร สถานที่ จึงทำให้ไม่สามารถจัดกลุ่มให้คำปรึกษา แก่ผู้ต้องขังภายในเรือนจำโดยครอบคลุมได้และจากการสำรวจและสอบถามของผู้ศึกษาพบว่า เรือนจำและทัณฑสถานหลายแห่งของกรมราชทัณฑ์ ยังไม่มีการจัดกลุ่มให้คำปรึกษาแก่ผู้ต้องขัง ยกเว้นเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานครและทัณฑสถานโรงพยาบาลกลาง ทั้งนี้เนื่องจากปัญหา อุปสรรคข้างต้นซึ่งผู้ศึกษามีข้อเสนอแนะดังนี้ 1. ควรมีการเพิ่มบุคลากรตำแหน่งนักสังคมสงเคราะห์ให้เหมาะสมกับระดับและปริมาณงาน และควรขยายอัตราตำแหน่งนักสังคมสงเคราะห์ให้มีทุกเรือนจำและทัณฑสถานทั่วประเทศ 2. ควรกำหนดบทบาทหน้าที่นักสังคมสงเคราะห์ในเรือนจำและทัณฑสถานทั่วประเทศให้ ชัดเจนและเป็นมาตรฐานเดียวกัน โดยเฉพาะในด้านการให้คำปรึกษาเป็นรายกลุ่ม ควรกำหนด เป็นบทบาทที่นักสังคมสงเคราะห์ต้องทำด้วย 3. หากกรมราชทัณฑ์มีความจำเป็นที่ต้องใช้บุคลากรอื่นที่ไม่ได้สำเร็จวุฒิการศึกษา ด้านสังคมสงเคราะห์ให้ปฏิบัติงานด้านการให้คำปรึกษาเป็นรายกลุ่ม ควรส่งเสริมให้บุคลากร ดังกล่าวได้รับการอบรมความรู้ในเรื่องงาน Social Group Work และ Group Conselling 4. ควรวิธีการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่มมาประยุกต์ใช้ในการฟื้นฟู อบรม แก้ไข ผู้ต้องขัง ในเรือนจำและทัณฑสถานให้มากขึ้น และให้มีการศึกษาพัฒนาและประเมินผลอย่างจริงจังรวมถึง การศึกษาระยะยาวถึงผลของกลุ่มให้คำปรึกษาต่อการปรับตัวใช้ชีวิตนอกเรือนจำ เมื่อได้รับ การปล่อยตัวแล้ว 5. แต่ละเรือนจำและทัณฑสถาน ควรมีการจัดสถานที่สำหรับจัดกลุ่มให้คำปรึกษา โดยเฉพาะ ควรเป็นสถานที่ที่ไม่มีเสียงรบกวนมีความเป็นส่วนตัวพอสมควร