วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการอาศัยวิสามัญฆาตกรรมที่อ้างสถานะการลงทัณฑ์พิจารณา ความสัมพันธ์ระหว่างอาชญากรรมและการลงทัณฑ์ในสังคมไทย โดยจะแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ไป ผลการศึกษาพบว่า ไม่เพียงแต่ความหมายของ คำ (category) ว่า วิสามัญฆาตกรรม ที่อ้างสถานะการลงทัณฑ์และการลงทัณฑ์ จะถูกสร้างขึ้นผ่านการผลิตซ้ำความจริงของ อาชญากรรมของผู้อื่น เพื่อหมายความเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปในอีกลักษณะว่าไม่ได้เป็น อาชญากรรม หากแต่ในแง่ของเทคนิควิธี ทั้งคู่ต่างก็อำพรางอาชญากรรมของปฏิบัติการหรือ ปรากฎการณ์ (phenomenon) เอาไว้ พร้อม ๆ กับเปิดเผยอาชญากรรมของผู้อื่นเพื่อเพิ่ม อำนาจให้กับองค์ประธานผู้ลงทัณฑ์ (punishing subject) ไปด้วยในเวลาเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ นอกจากในระบบการก่อร่างตัวตนที่ขึ้นต่อทั้งคู่จะต่างก็ถูกสร้างขึ้นจากอาชญากรรม เหมือน ๆ กันแล้ว จุดตัดที่สำคัญที่สุดของ คำ ว่าวิสามัญฆาตกรรม อาชญากรรม และการ ลงทัณฑ์ก็อยู่ที่ปริมณฑลของอำนาจเป็นสำคัญ ทั้งนี้ก็เพราะว่า อำนาจจะเป็นตัวตัดสินว่า ปฏิบัติการ หรือว่าปรากฏการณ์เดียวกันใด เป็นอาชญากรรม หรือการลงทัณฑ์ ที่ไม่เพียงแต่ จะทำให้อำนาจแห่งการลงทัณฑ์มีความเป็นอาชญากรรมอยู่ในตัว เพราะสามารถบันดาลให้ใคร ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา อย่างมีอำนาจได้ หากจะยังสามารถอาศัยอำนาจที่อ้างสถานะที่ว่า ไปประกอบอาชญากรรมอย่างมีอำนาจได้อีกด้วย เพราะเหตุดังนั้น วิสามัญฆาตกรรมที่อ้างสถานะของการลงทัณฑ์ จึงไม่เพียงแต่จะชี้ ให้เห็นถึงอาชญากรรมของตัวเอง เพราะเป็นการ ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา อย่างไร้อำนาจ แต่ก็ กลับผลิตอำนาจในทางอาชญากรรมขึ้นมาด้วยในเวลาเดียวกัน หากแต่ที่สำคัญก็คือการชี้ ให้เห็นว่าถึงที่สุดแล้ว ทั้งอาชญากรรมและการลงทัณฑ์ก็เป็นปรากฏการณ์และ คำ เดียวกัน ตราบเท่าที่ไม่มีอำนาจเข้ามาเกี่ยวข้อง