การศึกษาเรื่อง การศึกษาเปรียบเทียบการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การ และความ รู้สึกผูกพันต่อองค์การ ในองค์การธุรกิจประกันภัย อเมริกัน และญี่ปุ่น มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ : 1. เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความแตกต่างของการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การและ ความรู้สึกผูกพันต่อองค์การของพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย อเมริกัน และญี่ปุ่น 2. เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยส่วนบุคคล ที่มีต่อการรับรู้ ลักษณะวัฒนธรรมองค์การ และความรู้สึกผูกพันต่อองค์การของพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัย ไทย อเมริกัน และญี่ปุ่น 3. เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การ และความรู้สึกผูกพันต่อองค์การของพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย อเมริกัน และญี่ปุ่น โดยในงานวิจัยนี้แบ่งการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การ ออกเป็น 3 มิติ คือ มิติงาน, มิติกลุ่ม และมิติบุคคล และแบ่งความรู้สึกผูกพันต่อองค์การ ออกเป็น 3 ด้าน คือ ด้านจิตใจ, ด้านการคงอยู่กับองค์การ และด้านบรรทัดฐาน กลุ่มตัวอย่างเป็นพนักงาน ในองค์การธุรกิจประกันภัยไทย อเมริกัน และญี่ปุ่น จำนวน 410 ราย สถิติที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบ ทางเดียว การเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยรายคู่โดยวิธี LSD และค่าสหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน โดยทำการทดสอบสมมติฐานที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ผลการวิจัยเป็นดังนี้ 1. พนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย มีการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การในทุก มิติ ได้แก่ มิติงาน, มิติกลุ่ม และมิติบุคคลมากที่สุด ในขณะที่พนักงานองค์การธุรกิจ ประกันภัยอเมริกัน และญี่ปุ่น มีการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การในทุกมิติน้อยกว่า ตามลำดับ 2. ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ, ระดับอายุ, ระยะเวลาปฏิบัติงาน, ระดับตำแหน่ง และระดับการศึกษา ของพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย และญี่ปุ่น ไม่ส่งผลต่อการ รับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การ ในขณะที่ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ, ระดับอายุ, ระยะเวลา ปฏิบัติงานและระดับตำแหน่ง ส่วนผลต่อการรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การของพนักงานในองค์การ ธุรกิจประกันภัยอเมริกัน 3. พนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย มีความรู้สึกผูกพันต่อองค์การด้านจิตใจ และด้านบรรทัดฐานมากที่สุดในขณะที่พนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยญี่ปุ่นและอเมริกัน มีความรู้สึกผูกพันต่อองค์การด้านจิตใจ และด้านบรรทัดฐานน้อยกว่าตามลำดับ พนักงาน องค์การธุรกิจประกันภัยญี่ปุ่น มีความรู้สึกผูกพันต่อองค์การด้านการคงอยู่กับองค์การ มากที่สุด รองลงมาคือพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย และอเมริกัน ตามลำดับ 4. ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ, ระดับอายุ, ระยะเวลาปฏิบัติงาน, ระดับตำแหน่ง และระดับการศึกษาของพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยอเมริกันและญี่ปุ่น ไม่ส่งผลต่อความ รู้สึกผูกพันต่อองค์การ ในขณะที่มีเพียงปัจจัยส่วนบุคคลด้านระดับตำแหน่งเท่านั้น ที่ส่งผลต่อความรู้สึกผูกพันต่อองค์การของพนักงานในองค์การธุรกิจประกันภัยไทย 5. การรับรู้ลักษณะวัฒนธรรมองค์การมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความรู้สึกผูกพัน ต่อองค์การ ของพนักงานองค์การธุรกิจประกันภัยไทย อเมริกัน และญี่ปุ่น