การศึกษาเรื่อง ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจขอทาน เป็นการศึกษาถึงตัวปัจจัย ต่าง ๆ ที่ทำให้บุคคลต้องตัดสินใจออกมาขอทาน นอกจากนี้ยังได้ศึกษาถึงภูมิหลังของชีวิต และการดำรงชีวิตในระหว่างขอทานที่จะนำไปสู่การหาแนวทางในการป้องกัน แก้ไข และให้ ความช่วยเหลือ โดยการศึกษาครั้งนี้มุ่งศึกษาไปที่บุคคลที่เคยประกอบอาชีพของทาน อายุ ต่ำกว่า 18 ปี จำนวน 10 คน แบ่งเป็นเพศชาย 5 คน และเพศหญิง 5 คน สามารถแบ่งช่วงอายุ ได้ดังนี้ เด็กอายุระหว่าง 9-13 ปี จำนวน 7 คน วัยรุ่นอายุระหว่าง 14-17 ปี จำนวน 3 คน ภูมิลำเนาเดิมของกลุ่มตัวอย่างส่วนมากมักจะอยู่ต่างจังหวัด แบ่งได้เป็นภาคอีสาน 4 คน ภาคกลาง 2 คน ภาคใต้ 1 คน และกรุงเทพมหานคร 3 คน ปัจจุบันเด็กทั้ง 10 คนนี้ กำลังรับบริการอยู่ในสถานสงเคราะห์ของภาครัฐ วิธีการศึกษาคือการใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก กับตัวของเด็กและพูดคุยกับเพื่อนสนิทของเด็ก นอกจากนี้ยังมีการใช้การสังเกตเข้ามามี ส่วนในการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยใช้เวลาในการเก็บข้อมูลทั้งสิ้น 4 เดือน จากผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยพื้นฐานที่เป็นปัจจัยผลักดันสำคัญในชีวิตของเด็กกลุมนี้ คือ ปัญหาความสำคัญในครอบครัวที่ส่งผลให้กระบวนการเรียนรู้ อบรม ขัดเกลาไม่มีความ ต่อเนื่อง ไม่มีผลต่อการพัฒนาทางความคิดและพัฒนาการในภาพรวมของเด็ก รวมถึงการใช้อำนาจ และความรุนแรงของบิดา มารดาหรือบิดาเลี้ยง, มารดาเลี้ยง ที่มีผลต่อเด็ก มีการผลักดันให้ เด็กออกมาแสวงหาความรักและความอบอุ่นนอกบ้าน นอกจากนี้ปัจจัยทางด้านบุคลิกภาพ พัฒนาการ ทางอารมณ์ สังคมที่ไม่ได้ดูแลเด็กเหล่านี้เท่าที่ควรล้วนแต่ผลักดันให้เด็กเข้าสู่วิถี ชีวิตเช่นนี้ ปัจจัยจากสภาพแวดล้อม ได้แก่ กลุ่มเพื่อนแก็งค์ขอทานและสภาวะแวดล้อมรอบบ้าน กลุ่มเพื่อนและแก็งค์ขอทานเชื่อมโยงไปสู่ยาเสพย์ติดและเกมส์เป็นปัจจัยดึงดูดที่สำคัญ ที่ทำให้เด็กเข้าสู่อาชีพขอทาน เพื่อนและการรวมกลุ่มก็ทำให้เด็กได้รับการยอมรับ เด็ก รู้สึกว่าตนเองมีพื้นที่ทางสังคม มีชีวิตใหม่ที่ตื่นเต้น สนุกและเร้าใจมากกว่าชีวิตเดิม นอกจากนี้สภาวะแวดล้อมรอบบ้านของเด็กมักจะมีบุคคลที่ประกอบอาชีพขอทานจำนวนมาก เด็กเกิด ความคุ้นเคย เคยชินกับงานขอทานโดยไม่รู้ตัวและไม่นึกรังเกียจจะเข้ามาทำงานนี้ ปัจจัยจากลักษณะของงาน งานขอทานเป็นงานที่เข้าถึงง่าย กระบวนการในการทำงานไม่ ซับซ้อน ไม่ต้องใช้ความรู้ ได้เงินง่าย ใช้เวลาน้อย เป็นปัจจัยดึงดูดที่สำคัญอึกประการ ในการดึงดูดเด็กเป็นจำนวนมากให้อยู่ได้ยาวนานในอาชีพขอทาน ปัจจัยจากความยากจนและความไม่เป็นธรรมในการกระจายรายได้ อันเป็นสาเหตุพื้นฐาน ที่ส่งผลให้ปลายครอบครัวอพยพมาเผชิญชีวิตในเมืองใหญ่ ส่งผลให้ครอบครัวให้ความสนใจกับ เศรษฐกิจและการกระจายรายได้มากกว่าการพัฒนาความสัมพันธ์ในครอบครัว นอกจากนี้ความ ยากจนทำให้บุคคลกลายเป็นผู้ที่ด้อยโอกาสทางสังคม เช่น การขาดโอกาสในการศึกษาและการขาด โอกาสในการประกอบอาชีพ งานขอทานจึงกลายเป็นทางเลือกหนึ่งของบุคคลที่ด้อยโอกาสทางสังคม สำหรับข้อเสนอแนะ ได้เสนอว่า การแก้ไขและป้องกันปัญหาควรเน้นไปที่การทำงานสังคม สงเคราะห์เชิงลึกกับเด็ก (Indept Case Work) และการเตรียมความพร้อมรวมทั้งพัฒนาความ เข้มแข็งของครอบครัว เพราะครอบครัวถือเป็นสถาบันพื้นฐานที่มีความสำคัญมากที่สุดในสังคม ในการดูแลเด็กอย่างยั่งยืนในระยะยาว ถ้าครอบครัวมีความเข้มแข็งก็จะเป็นแรงผลักดันให้ ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมแก้ปัญหานี้และร่วมกันดูแลเด็กด้วยตามลำดับ ในส่วนของการให้ความ ช่วยเหลือแก่เด็กควรจะมีการวางแผนการทำงานรายบุคคลเพื่อพัฒนาทางด้านจิตใจและบุคลิกภาพ ของเด็กที่มีความแตกต่างกันเพื่อเด็กจะได้มีความเข้มแข็งรวมทั้งมีความพร้อมที่จะสามารถ ปรับตัวให้เข้ากับสภาวะแวดล้อมและครอบครัวสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาวะแวดล้อม และการ ปลูกฝังเด็กให้รักครอบครัวเพื่อสักวันหนึ่งเด็กอาจจะกลับไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวได้ตาม ปกติรวมถึงบทบาทการทำงานช่วยเหลือของนักสังคมสงเคราะห์ควรเน้นลักษณะของงานสหวิชาชีพ และการสร้างเครือข่ายการทำงานกับเด็กขอทานเพื่อจะได้เข้าใจความซับซ้อนของปัญหาและการ ช่วยเหลือจะได้ผลมากขึ้น การทำงานในภาคนโยบายและมาตรการในการแก้ไขปัญหานี้ต้องผลักดันในนโยบายด้านการ กระจายรายได้และการสร้างงานเพื่อให้แก้ปัญหาในระดับมหภาคและจุลภาคไปพร้อม ๆ กัน เพื่อเป็นการสร้างสภาพแวดล้อมและเงื่อนไขให้สังคมมากขึ้น