การศึกษาเรื่อง เสียงวรรณยุกต์ภาษาโคราช : การศึกษาเชิงกลสัทศาสตร์นี้มีความมุ่งหมายที่จะศึกษาสัทลักษณะ เสียงวรรณยุกต์ของภาษาโคราชสองถิ่นคือ ภาษาโคราชกลุ่มไทยกับ ภาษาโคราชกลุ่มลาวด้วยเครื่องมือทางกลสัทศาสตร์ โดย จะนำค่าความถี่มูลฐานเสียงวรรณยุกต์ของภาษาโคราช สองถิ่นมาเปรียบเทียบกัน ผู้วิจัยเลือกอำเภอเมืองเป็น ตัวแทนภาษาโคราชกลุ่มไทยและเลือกอำเภอบัวใหญ่เป็น ตัวแทนภาษาโคราชกลุ่มลาวเพราะมีการศึกษาเสียง วรรณยุกต์ของภาษาโคราชเชิงโสตสัทศาสตร์เป็นแนวทาง ในการศึกษาอยู่ก่อนแล้ว สำหรับผู้บอกภาษาจะใช้ภาษา ถิ่นละ 3 คน ในการเปรียบเทียบค่าความถี่มูลฐานจะเลือก ค่าความถี่มูลฐานของผู้บอกภาษาถิ่นละหนึ่งคนมาเปรียบ เทียบกัน นอกจากจะศึกษาเรื่องเสียงวรรณยุกต์แล้ว ยังศึกษาเรื่องอิทธิพลของพยัญชนะต้นว่าพยัญชนะต้นมี อิทธิพลทำให้ค่าความถี่มูลฐานของเสียงวรรณยุกต์ต่างกัน หรือไม่อย่างไร โดยใช้เกณฑ์การแบ่งพยัญชนะต้น 2 แบบ คือ แบบกว้างและแบบละเอียด การแบ่งพยัญชนะต้นแบบ กว้างคือ แบ่งพยัญชนะต้นออกเป็นสองกลุ่ม พยัญชนะต้น กลุ่มไม่ก้องและพยัญชนะต้นกลุ้มก้อง การแบ่งพยัญชนะ ต้นแบบละเอียดคือ แบ่งพยัญชนะต้นออกเป็น 3 กลุ่ม เมื่อเสียงวรรณยุกต์นั้นมีกลุ่มพยัญชนะต้นเกิดได้เพียง 3 กลุ่มคือ กลุ่มพยัญชนะต้นเสียงหยุดไม่ก้องมีกลุ่มลม /ph, th, kh, tch/ กลุ่มพยัญชนะต้นเสียงเสียดแทรก /f, s, h/ และกลุ่มพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวาน /m, n, (...), l, w, y/ และแบ่งพยัญชนะต้นออก เป็น 5 กลุ่ม เมื่อเสียงวรรณยุกต์นั้นมีกลุ่มพยัญชนะต้น เกิดได้ครบ 5 กลุ่มคือ กลุ่มพยัญชนะต้นเสียงหยุดไม่ก้อง มีกลุ่มลม /ph, th, kh, tch/ กลุ่มพยัญชนะต้นเสียง หยุดไม่ก้องมีกลุ่มลม /p, t, k, tc, ?/ กลุ่มพยัญชนะ ต้นเสียงเสียดแทรก /f, s, h/ กลุ่มพยัญชนะต้นเสียง หยุดก้อง /b, d/ และกลุ่มพยัญชนะต้นเสียงก้องกังวาน /m, n, (...), l, w, y/ เครื่องมือในการวิจัยใช้เครื่องวิเคราะห์ คลื่นเสียง CI-500 analyzer ของ SIL โดยต้องใช้ ประกอบกับเครื่องคอมพิวเตอร์ของ IBM หรือเครื่อง เลียนแบบ คำทดสอบเสียงวรรณยุกต์มี 105 คำ แบ่งเป็น คำพยางค์เป็น 67 คำ และคำพยางค์ตาง 38 คำ คำต่าง ๆ จะใช้ตารางทดสอบเสียงวรรณยุกต์ของ Gedney (1972) เข้ามาช่วยในการกำหนดเสียงวรรยุกต์ ผลการศึกษาเรื่อง การกำหนดเสียงวรรณยุกต์ เมื่อเปรียบเทียบกับตารางทดสอบเสียงวรรณยุกต์ของ Gedney (1972) พบว่าภาษาโคราชกลุ่มไทยการแบ่งเสียง วรรณยุกต์ในแถว B C DL และ DS เหมือนกับผลการ ศึกษาของ Brown (1985a) และชลิดา รินทร์พรหม (2520) ผลการศึกษาที่แตกต่างกันตือ การกำหนดเสียงวรรณยุกต์ใน แถว A ผู้ศึกษาเห็นว่าเสียงวรรณยุกต์ช่อง A23 รวมกัน เสียงวรรณยุกต์ช่อง A4 ผลการศึกษาครั้งนี้พบว่าเสียง วรรณยุกต์ช่อง A23 รวมกันเสียงวรรณยุกต์ช่อง A1 สำหรับ ภาษาโคราชกลุ่มลาว ผลการศึกษาพบว่าได้ผลตรงกันกับ ผลการศึกษาของ Brown (1985a) Wanna Pudhitanakul (1979) และ วิจินตน์ ภาณุพงศ์ (2529) ผลการศึกษาเรื่องจำนวนเสียงวรรณยุกต์พบว่า ภาษาโคราชกลุ่มไทยมีเสียงวรรณยุกต์ 8 เสียงคือ เสียง วรรณยุกต์ที่ 1 (A123) เสียงวรรณยุกต์ที่ 2 (A4) เสียง วรรณยุกต์ที่ 3 (B123, C1) เสียงวรรณยุกต์ที่ 4 (B4, C234) เสียงวรรณยุกต์ที่ 5 (DL123) เสียงวรรณยุกต์ ที่ 6 (DL4) เสียงวรรณยุกต์ที่ 7 (DS123) และเสียง วรรณยุกต์ที่ 8 (DS4) ภาษาโคราชกลุ่มลาวมีเสียงวรรณยุกต์ 10 เสียงคือ เสียงวรรณยุกต์ที่ 1 (A1) เสียงวรรณยุกต์ที่ 2 (A23) เสียงวรรณยุกต์ที่ 3 (A4) เสียงวรรณยุกต์ที่ 4 (B1234) เสียงวรรณยุกต์ที่ 5 (C1) เสียงวรรณยุกต์ที่ 6 (C234) เสียงวรรณยุกต์ที่ 7 (DL123) เสียงวรรณยุกต์ที่ 8 (DL4) เสียงวรรณยุกต์ที่ 9 (DS123) และเสียงวรรณยุกต์ ที่ 10 (DS4) ผลการศึกษาเรื่องอิทธิพลของพยัญชนะต้น ผลการ ศึกษาพบว่าที่จุดเริ่มต้นเสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะต้นกลุ่ม ไม่ก้องมีค่าความถี่มูลฐานสูงกว่าพยัญชนะต้นกลุ่มก้อง ที่จุดสุดท้ายเสียงวรรณยุกต์พยัญชนะต้นทั้งสองกลุ่มมีโอกาส ที่ค่าความถี่มูลฐานสูงกว่ากันเท่ากันที่จุดกลางเสียง วรรณยุกต์ ภาษาโคราชกลุ่มไทยมีแนวโน้มว่าพยัญชนะต้น กลุ่มไม่ก้องมีค่าความถี่มูลฐานสูงกว่า สำหรับภาษาโคราช กลุ่มลาวพยัญชนะต้นทั้งสองกลุ่มมีโอกาสที่ค่าความถี่มูลฐาน สูงกว่ากันเท่ากัน เมื่อแบ่งพยัญชนะต้นออกเป็น 3 กลุ่ม ผลการศึกษา พบว่าในภาษาโคราชกลุ่มไทยพยัญชนะต้นกลุ่มเสียงก้อง กังวานมีค่าความถี่มูลฐานต่ำสุดตลอดพยางค์ พยัญชนะต้น กลุ่มเสียงเสียงเสียดแทรกมีค่าความถี่มูลฐานสูงสุดที่จุด เริ่มต้นและจุดกลางเสียงวรรณยุกต์ โดยมีพยัญชนะต้น กลุ่มเสียงหยุดมีกลุ่มลมมีค่าความถี่มูลฐานอยู่ในระดับกลาง ที่จุดท้ายเสียงวรรณยุกต์พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงหยุดมีกลุ่มลม มีค่าความถี่มูลฐานสูงสุด พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงเสียง เสียดแทรกมีค่าความถี่มูลฐานอยู่ในระดับกลาง สำหรับ ภาษาโคราชกลุ่มลาวลักษณะการมีค่าความถี่มูลฐานสูงสุด ที่จุดต่าง ๆ มีลักษณะไม่แน่นอน โดยที่จุดเริ่มต้นเสียง วรรณยุกต์พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงเสียงเสียดแทรกมีค่าความถี่ มูลฐานสูงสุด ที่จุดกลางเสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะต้นกลุ่ม เสียงก้องกังวานมีค่าความถี่มูลฐานสูงสุด และที่จุดท้าย เสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงหยุดมีกลุ่มลมมีค่า ความถี่มูลฐานสูงสุด เมื่อแบ่งพยัญชนะต้นออกเป็น 5 กลุ่ม ผลการ ศึกษาพบว่า พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงเสียงเสียดแทรก มีค่าความถี่มูลฐานสูงสุดที่จุดเริ่มต้นเสียงวรรณยุกต์ เฉพาะภาษาโคราชกลุ่มลาวพยัญชนะต้นกลุ่มนี้มีแนวโน้มว่า มีค่าความถี่มูลฐานสูงสุดที่จุดกลางและจุดท้ายเสียง วรรณยุกต์ด้วย แต่สำหรับภาษาโคราชกลุ่มไทย พยัญชนะต้น กลุ่มนี้มีค่าความถี่มูลฐานต่ำสุดที่จุดกลางเสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงหยุดมีกลุ่มลม และพยัญชนะต้น กลุ่มเสียงหยุดไม่มีกลุ่มลมมีค่าความถี่มูลฐานรองลงมาทั้ง จุดเริ่มต้น จุดกลาง และจุดท้ายเสียงวรรณยุกต์ โดยมี พยัญชนะต้นกลุ่มเสียงก้องไม่กังวานและพยัญชนะต้นกลุ่ม เสียงก้องกังวานมีแนวโน้มว่าค่าความถี่มูลฐานทั้งพยางค์ อยู่ในระดับต่ำ