การศึกษาเรื่อง ความสัมพันธ์ของตัวแปรทางบัญชี กับความเสี่ยงที่เป็นระบบในการลงทุนในหุ้นธนาคารพาณิชย์ นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเสี่ยงของนักลงทุนในการลงทุน ในหุ้นส่วนโดยตัวแปรทางการเงินที่นำมาศึกษาได้แก่ อัตรา ส่วนหนี้สินต่อส่วนทุน, ขนาดของสินทรัพย์, อัตราเงินปันผลจ่าย, อัตรากำไรต่อหุ้น, มูลค่าทางบัญชีและอัตราเงินปันผลตอบแทน ทั้งนี้คาดว่า ตัวแปรทุกตัวยกเว้นขนาดของสินทรัพย์ จะมีความ สัมพันธ์เชิงบวกกับดัชนีความเสี่ยงที่เป็นระบบ สำหรับขนาด ของสินทรัพย์ คาดว่าจะมีความสัมพันธ์เชิงลบกับดัชนีความเสี่ยง ที่เป็นระบบ ความเสี่ยงที่เป็นระบบนั้นจะส่งผลต่อนักลงทุน ก็ต่อเมื่อเกิด เหตุผันผวนทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม สำหรับความเสี่ยง ที่ไม่เป็นระบบ มักเกิดจากการแข่งขันในอุตสาหกรรม การผิดพลาด จากการบริหารและการเงิน ซึ่งเชื่อกันว่า เป็นความเสี่ยงเฉพาะ ตัว ความเสี่ยงที่ไม่เป็นระบบ เชื่อกันว่าเป็นความเสี่ยงที่ไม่สามารถ กระจายความเสี่ยงได้ สำหรับความเสี่ยงที่ไม่เป็นระบบ สามารถ กระจายความเสี่ยงได้ โดยเลือกลงทุนในสินทรัพย์ต่าง ๆ ไม่กระจุก ตัวในการลงทุน ถ้าสามารถหาความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงที่เป็น ระบบกับตัวแปรทางบัญชีได้จะทำให้ทราบถึงสาเหตุที่ทำให้ไม่สามารถ กระจายความเสี่ยงได้ จากการศึกษาเชิงเปรียบเทียบในช่วงปี 2525-2529 จากหุ้นธนาคารจำนวน 9 แห่ง พบว่าในช่วงปีที่มีความผันผวนทาง การเมือง เศรษฐกิจ ทั้งภายในและภายนอกประเทศ หุ้นกลุ่ม ธนาคารพาณิชย์ของไทย ต่างได้รับความเสี่ยงที่เป็นระบบสูง และ พบว่ามีตัวแปรทางการเงินที่มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เป็น ระบบได้แก่อัตราผลกำไรต่อหุ้น, อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนทุน อย่างไรก็ตาม จะทำการทดสอบทางสถิติด้วยสมการเส้นถดถอย โดยใช้ข้อมูลทางการเงิน แบบ TIME SERIES เพื่อหาความ สัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เป็นระบบโดยตัวแปรทางการเงิน ดังกล่าวได้แก่อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนทุน, ขนาดของ, อัตราการ จ่ายเงินปันผล, กำไรต่อหุ้น, มูลค่าตามบัญชี และผลตอบแทน จากเงินปันผล ผลปรากฎว่า ปฏิเสธสมมุติฐานความสัมพันธ์ของ ความเสี่ยงที่เป็นระบบกับตัวแปรทางบัญชีในการลงทุนในกลุ่ม ธนาคารที่ได้ทำการศึกษา การศึกษาเช่นนี้ ได้ขยายการศึกษาออกไปโดยหา ความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงที่ไม่เป็นระบบกับตัวแปรทาง การเงินทั้ง 6 ตัวข้างต้น ซึ่งผลปรากฎว่าพบเพียง ธนาคาร เดียวคือ ธนาคารนครธน จำกัด ที่มีความสัมพันธ์ระหว่างความ เสี่ยงที่ไม่เป็นระบบกับตัวแปรทางการเงินคือ อัตราส่วนหนี้สิน ต่อส่วนทุน อย่างไรก็ตาม ตลาดหลักทรัพย์ของไทย ยังมีการเน้น การวิเคราะห์ในเรื่องของปัจจัย พื้นฐานกันน้อย ตลาดหลักทรัพย์ ของไทยจึงมีปัจจัยอื่น ๆ เข้ามากระทบเช่นปัจจัยทางเทคนิค ปัจจัย การเก็งกำไร ปัจจัยทางจิตวิทยา ของผู้ลงทุน ดังนั้น คาดว่าปัจจัยต่าง ๆ ข้างต้น คงจะมีอิทธิพลต่อความเสี่ยงที่เป็น ระบบและความเสี่ยงที่ไม่เป็นระบบ สำหรับแนวทางการศึกษาต่อไปในอนาคตก็อาจทำได้โดย เพิ่มตัวแปรทางด้านปัจจัย การเก็งกำไร ปัจจัยทางเทคนิค และปัจจัยทางจิตวิทยา ร่วมกับปัจจัยตัวเลขทางบัญชี หรือผล การประกอบการ ในการหาความสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เป็นระบบ ทั้งนี้ควรมีการปรับปรุงแบบจำลองรวมทั้งขยายข้อมูลให้มากขึ้นด้วย เพื่อทำให้แบบจำลองสามารถอธิบายได้มากขึ้นต่อไป