การศึกษาวิทยานิพนธ์เรื่อง ครูบาศรีวิชัยตนบุญ แห่งล้านนา พ.ศ 2421-2451 มีความมุ่งหมายที่จะศึกษาถึงสาเหตุของการเกิดกรณีครู บาศรีวิชัย ซึ่งเป็นความขัดแย้งในวงการคณะสงฆ์ ช่วงระหว่าง พ.ศ 2451 จนกระทั่งถึง พ.ศ 2478 ที่ครูบาศรีวิชัยถูกอธิกรณ์จากคณะสงฆ์กรุงเทพฯ ครั้ง แล้วครั้งเล่าเป็นระยะเวลานานเกือบ 30 ปี จากการศึกษาพบว่า การอธิบายถึงมูลเหตุการเกิดกรณีครูบาศรีวิชัยมี ประเด็นหลักประเด็นแรกคือ สภาพพื้นฐานทางสังคมของล้านนา ประเด็นที่ สองคือ ผลของการจัดการปฏิรูปองค์กรสงฆ์ของรัฐบาลสยามนับตั้งแต่ การตราพระราชบัญญัติการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ 121 (พ.ศ 2446) ประเด็นแรก สภาพพื้นฐานทางสังคมอันหมายถึงคดีความเชื่อของราษฎร และจารีตของสงฆ์ล้านนา มีความเกี่ยวพันถึงฐานะและบทบาทของครูบาศรีวิชัย ในระยะแรกคือ คติความเชื่อของชาวบ้านที่ผูกพันอยู่กับความเชื่อเรื่องบุญกรรม และอำนาจเหนือธรรมชาติ การประกอบพิธีกรรมและประเพณี จึงเป็นไปเพื่อให้ ตัวเองหลุดพ้นจากเคราะห์กรรมและความทุกข์ต่าง ๆ โดยมีพระสงฆ์เป็นผู้ทำหน้าที่ ประกอบพิธีกรรมและเป็นสื่อกลางในการช่วยให้ราษฎรเหล่านี้พ้นจากเคราะห์ภัย และสะสมบุญไว้ภายในชาติหน้า นอกเหนือจากนี้ยังมีคติความเชื่อเรื่อง ตนบุญ อันหมายถึงพระสงฆ์ที่ได้รับการยกย่องและศรัทธาในบุญบารมี ที่พิเศษว่าสงฆ์ทั่วไป ครูบาศรีวิชัยซึ่งมีฐานะเป็น ตนบุญ จึงเป็นศูนย์กลางความนับถือของผู้คนในสังคม ประเด็นที่สอง เมื่อมีการจัดระเบียบการปกครองสงฆ์แบบใหม่ โดย ระเบียบนี้ส่งผลกระทบถึงจารีตดั้งเดิมของสงฆ์ล้านนา ที่แต่เดิมเคยปกครองกัน ค่อนข้างจะเป็นเอกเทศภายใต้ระบบ หัวหมวดวัด ต้องถูกเปลี่ยนมาขึ้นอยู่ กับสงฆ์ฝ่ายปกครองตามลำดับชั้น นับตั้งแต่เจ้าคณะแขวง จนถึงเจ้าคณะมณฑล ด้วยเหตุดังนี้ฐานะของครูบาศรีวิชัยจึงต้องถูกจัดการด้วยกลไกอำนาจรัฐ ก่อ ให้เกิดกระแสต่อต้านขึ้นในหมู่สงฆ์และชาวล้านนา โดยมีครูบาศรีวิชัยในฐานะ ตนบุญ เป็นสัญญาลักษณ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ ผลการศึกษานอกจากจะชี้ให้เห็นถึงความขัดแย้งในวงการคณะสงฆ์กรณี หนึ่ง ขณะเดียวกันยังช่วยให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของคนในสังคม ที่เคยดำ รงอยู่ท่ามกลางจารีตที่สั่งสมสืบทอดมาในอดีต