วัตถุประสงค์ของงานวิจัยคือ เพื่อประเมินศักยภาพเชิงกลศาตร์ของชั้นเกลือหิน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เพื่อใช้ในการก่อสร้างโพรงกักเก็บ พลังงานไฟฟ้าในรูปอากาศภายใต้ความดัน กิจกรรมหลักในงานวิจัยประกอบด้วย การศึกษา งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การทดสอบคุณสมบัติเชิงกลศาตร์พื้นฐาน การทดสอบการประสานตัว ของรอยแตก และการทดสอบแรงกดแบบวัฏจักรในห้องปฏิบัติการโดยใช้ตัวอย่างเกลือหิน จากแอ่งสกลนคร ทั้งนี้ยังได้สร้างแบบจำลองโพรงเพื่อใช้ในเทคโนโลยีนี้ด้วย ผลจากงานวิจัยสรุปได้ว่า ตัวอย่างเกลือหินจากแอ่งสกลนครที่นำมาใช้ในการทดสอบ มีค่ากำลังรับแรงดึงและกำลังต้านแรงกด อยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับ เกลือหินจากแหล่งอื่นๆ ในต่างประเทศ ผลจากการทดสอบการประสานตัว ของรอยแตก ในตัวอย่างเกลือหินบ่งชี้ว่ารอยแตกในเกลือหินสามารถประสานตัวกลับเป็นหินแข็งได้ และพบว่ากำลังรับแรงดึงของรอยแตกหลังจากการประสานตัวได้เพิ่มขึ้นถึง 90% ของกำลังรับแรงดึงที่ได้จากการทดสอบเกลือหินในสภาวะความดันล้อมรอบสูงสุดเท่ากับ 1,000 psi ในระยะเวลาประมาณ 100 ชั่วโมง ผลจากการทดสอบด้วยแรงกดแบบวัฏจักร พบว่าการลดลงของกำลังรับแรงกด (S) จะแปรผกผันกับจำนวนรอบ (N) ที่ตัวอย่างหินวิบัติ โดยมีความสัมพันธ์ดังนี้คือ S = 33.6 N (-0.08) และค่าสัมประสิทธิ์ความยืดหยุ่น ของตัวอย่างเกลือหินจะลดลงเมื่อจำนวนรอบเพิ่มขึ้น โดยมีค่าอยู่ระหว่าง 20 ถึง 30 GPa ผลจากการศึกษาข้อมูลหลุมเจาะจากกรมทรัพยากรธรณีระบุว่า ในเชิงความลึกและ ความหนาของชั้นเกลือหินมีเพียง 2-3 พื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับการก่อสร้าง โพรงกักเก็บอากาศอัด ชั้นเกลือหินในพื้นที่บริเวณอำเภอบรบือมีคุณลักษณะเหมาะสม สำหรับเทคโนโลยีอากาศอัด ผลจากการจำลองด้านคอมพิวเตอร์ระบุว่า โพรงรูปทรงกลม จะเหมาะสมที่สุด เพราะมีการยุบตัวน้อยที่สุด และมีขอบเขตของพลาสติกโซนแคบที่สุด ความดันของอากาศสูงสุดและต่ำสุดที่เหมาะสมเชิงกลศาสตร์มีค่าเท่ากับ 90% และ 30% ของค่าความเค้นในชั้นเกลือที่หลังคาโพรง และอัตราการอัดอากาศและการปล่อยอากาศ ออกจากโพรงเกลือในรอบรายวัน ควรจะอยู่ประมาณ 96 psi/hour ซึ่งจะทำให้โพรง มีเสถียรภาพเชิงกลศาสตร์ ด้วยความดันลักษณะนี้การทรุดตัวของผิวดินหรือโพรง จะมีค่าประมาณ 20 เซ็นติเมตร ในช่วง 20 ปีของการใช้งาน