การกำจัดโลหะหนักออกจากน้ำเสียเป็นหัวเรื่องที่มีความสำคัญมากในการศึกษาวิจัย โดยในแต่ละปีจะมีการค้นคว้าวิจัยเทคโนโลยีต่าง ๆ ขึ้นมาจำนวนมากเพื่อกำจัดโลหะ หนักที่เป็นอันตรายออกจากน้ำเสียและหนึ่งในเทคโนโลยีที่ได้มีการค้นคว้าวิจัย คือการดูดซึม วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ คือ 1) เพื่อวิเคราะห์ประสิทธิภาพ ของไคโตซานในการดูดซึมและการคายโลหะประเภทตะกั่ว และ สังกะสี ออกจากน้ำเสีย 2) เพื่อศึกษาผลของ pH คลอไรด์อิออน และผลของโลหะชนิดอื่น ต่อการดูดซึมตะกั่ว และสังกะสี 3) เพื่อศึกษา ไอโซเทอร์ม และจลนศาสตร์ ของการดูดซับและการคายโลหะ ของไคโตซาน โดยการนำน้ำเสียจากบ่อบำบัดทางชีวภาพ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี ผสมกับสารละลายมาตรฐานที่ทราบค่าความเข้มข้น ผลจากการศึกษาจลนศาสตร์ และไอโซเทอร์ม พบว่าไคโตซานมีประสิทธิภาพในการกำจัด ตะกั่ว และสังกะสี โดยใน ช่วงเริ่มต้นการดูดซึมจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไคโตซาน 1 กรัม สามารถดูดซึมตะกั่ว 2.7 มิลลิกรัม และสังกะสี 6.5 มิลลิกรัม ที่มีความเข้มข้นสมดุลของโลหะทั้งสอง ชนิดเท่ากับ 1 มิลลิกรัมต่อลิตร ประสิทธิภาพในการกำจัดตะกั่วและสังกะสี โดย ไคโตซาน คือ 73.3 เปอร์เซ็นต์ และ 84.6 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ ในขณะที่ ประสิทธิภาพในการคายตะกั่ว และสังกะสีออกจากไคโตซาน คือ 68.1 เปอร์เซ็นต์ และ 66.2 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ และจากการทดลองจลนศาสตร์ พบว่าการดูดซึมและการคายโลหะ โดยไคโตซานสามารถเกิดขึ้นได้ภายใน 24 ชั่วโมง ผลของการศึกษา ปัจจัยของน้ำเสีย เช่น pH คลอไรด์อิออน และสารอื่น เช่น โลหะหนักชนิดอื่น พบว่า ค่า pH ที่เหมาะสมในการดูดซึมตะกั่วและสังกะสี ออกจากน้ำเสียคือ 3.3 และ 7.3 ตามลำดับ และค่า pH ที่เหมาะสมในการคายตะกั่ว และสังกะสี ออกจากไคโตซาน คือ 2.8 และ 2.5 ตามลำดับ ในการศึกษาผลของคลอไรด์ อิออนต่อการดูดซึมโลหะหนัก พบว่า การมีอยู่ของคลอไรด์ อิออน มีผลทำให้ลดประสิทธิภาพในการดูดซึมตะกั่ว โดยไคโตซาน แต่สำหรับสังกะสีพบว่าประสิทธิภาพในการดูดซึมด้วยไคโตซานจะเพิ่มขึ้น เล็กน้อยเมื่อมีความเข้มข้นของคลอไรด์ อิออนในน้ำเสียมากขึ้น ส่วนการมีอยู่ของ ตะกั่วในน้ำเสียลดประสิทธิภาพในการดูดซึมสังกะสี และการมีอยู่ของสังกะสีในน้ำเสีย จะทำให้ประสิทธิภาพในการดูดซึมตะกั่วของไคโตซานลดลงเช่นกัน