การวิจัยนี้เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของผงป่นและสารสกัด กวาวเครือแดง จากอำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา และ อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ ที่มีต่อหนูขาวเพศผู้ ซึ่งพิจารณาลักษณะ ทางมหกายวิภาค และจุดกายวิภาคของ หัวใจ ตับ ไต และต่อม หมวกไต รวมทั้งสารเคมีในเลือด และค่าทางโลหิตวิทยา นอกจากนี้ ยังได้ศึกษาเปรียบเทียบผลของกวาวเครือแดงและความอุดมสมบูรณ์ ของดินระหว่างสองพื้นที่ การวิจัยแบ่งหนูออกเป็น 10 กลุ่ม กลุ่มละ 12 ตัว ในแต่ละกลุ่มได้รับกวาวเครือแดง 3 และ 6 สัปดาห์ คือ กลุ่มที่ 1 กลุ่มควบคุมน้ำ (DW), กลุ่มที่ 2-3 กลุ่มผงป่นขนาด 0.5 มก./มล./วัน (P1-P2), กลุ่มที่ 4-5 กลุ่มผงป่นขนาด 50 มก./มล./วัน (P3-P4), กลุ่มที่ 6 กลุ่มควบคุม 40% Dimethylsulfoxide (DM), กลุ่มที่ 7-8 กลุ่มสารสกัดขนาด 0.5 มก./มล./วัน (E1-E2) และกลุ่มที่ 9-10 กลุ่มสารสกัด ขนาด 50 มก./มล./วัน (E3-E4) จากผลการศึกษาทุกกลุ่ม แสดงน้ำหนักตัวเฉลี่ยที่เพิ่มขึ้นต่อวัน และไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทางมหกายวิภาค และจุลกายวิภาคของหัวใจ ไต และต่อม หมวกไต เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม อย่างไรก็ตาม ในการให้สารเป็นระยะเวลา 3 สัปดาห์ พบว่า ตับของหนู ในกลุ่ม P3, E3 และ E4 มีน้ำหนักเพิ่มขึ้น ในขณะที่กลุ่ม P3, P4, E3 และ E4 จะมีขนาด Hepatocytes ใหญ่ขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม และ ในกลุ่ม E3 เท่านั้น ที่พบว่า ปริมาณของ Cholesterol มีมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และใน การให้สารเป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ พบว่า ในกลุ่ม E3 และ E4 จำนวนเม็ดเลือดขาวมีค่าต่ำกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และในกลุ่ม E3 พบว่า ค่าฮีมาโตคริต จะต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนความอุดมสมบูรณ์ ของดินจากทั้งสองพื้นที่ พบว่า ดินที่อำเภอสูงเม่นมีระดับ สารอนินทรีย์ในดินมากกว่าที่อำเภอวังน้ำเขียว