ปัจจุบัน ปัญหามลพิษทางเสียงเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นพร้อมกับ ความเจริญ โดยเฉพาะในเมืองหลักซึ่งประกอบด้วยเขตต่างๆ เช่น เขตธุรกิจการค้า เขตอุตสาหกรรม เขตที่พักอาศัย และเขตที่มีการจราจรหนาแน่น ดังนั้นจึงมีการนำ วัสดุซีเมนต์ผสมเส้นใยแก้วมาใช้ในการลดปัญหาเสียงรบกวน โดยมีความเป็นไปได้ใน การที่จะนำวัสดุพืชแห้งที่เหลือจากกิจกรรมการแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรภายใน ประเทศมาประยุกต์ใช้ในรูปของ วัสดุดูดซับเสียง ซึ่งเป็นวิธีการหนึ่งที่จะ ช่วยให้ราคาของวัสดุดูดซับเสียงลดลง ดังนั้นการศึกษาเปรียบเทียบประสิทธิภาพ การดูดซับเสียงของวัสดุพืชแห้งและเส้นใยแก้วจะให้องค์ความรู้เกี่ยวกับ ประสิทธิภาพในการดูดซับเสียงของแผ่นวัสดุพืชแห้งผสมเส้นซีเมนต์และแผ่นวัสดุ เส้นใยแก้วผสมซีเมนต์ หลังจากนำมาผลิตเป็นวัสดุดูดซับเสียงขนาด 1 ตารางเมตร โดยตัวแปรหลักในการศึกษาครั้งนี้ประกอบด้วย วัสดุพืชแห้ง ได้แก่ ชานอ้อยและ กาบมะพร้าว, อัตราส่วนน้ำต่อซีเมนต์ (W/C ratio) 0.5, 0.6, 0.7 และ 0.8 ที่ ความหนาแผ่นวัสดุ 5, 7.5, และ 10 เซนติเมตร โดยแสดงผลการทดลองในรูปของ ค่า สัมประสิทธิ์การดูดซับเสียง (+,a), ค่าสัมประสิทธิ์การลดลงของเสียง (NRC) และ ค่าการสูญเสียพลังงานเสียงขณะส่งผ่าน (TL) โดยใช้แผ่นวัสดุทั้งสิ้น 36 แผ่น โดยจากผลการศึกษาพบว่า วัสดุซีเมนต์ผสมเส้นใยแก้วและวัสดุกาบมะพร้าวผสม เส้นใยแก้วมีค่าสัมประสิทธิ์การลดลงของระดับเสียงใกล้เคียงกัน คือมีค่าอยู่ใน ช่วง 0.4-0.7 ซึ่งเป็นวัสดุที่มีคุณสมบัติในการดูดซับเสียงได้ดี ในขณะที่แผ่น วัสดุชานอ้อยผสมซีเมนต์มีค่าอยู่ในช่วง 0.03-0.09 ซึ่งมีค่าน้อยกว่า 0.2 จึง สามารถสรุปได้ว่าเป็นวัสดุสะท้อนเสียง โดยอัตราส่วนผสมน้ำต่อซีเมนต์และชนิด ของเส้นใยมีผลต่อกลไกในการดูดซับเสียง นอกจากนั้นยังสามารถกล่าวได้ว่าการผสม วัสดุผสมเส้นใยแก้วด้วยเครื่องผสมคอนกรีตมีประสิทธิภาพใกล้เคียงกับการใช้ Putzmeister concentric spraygun ซึ่งเป็นวิธีการหนึ่งในการลดต้นทุนการผลิต