วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาการปรับปรุงคุณภาพชานอ้อยโดยวิธีการทางเคมี เพื่อทดแทนการ ขาดแคลนอาหารหยาบในช่วงฤดูแล้งของโคนม แบ่งเป็น 3 การทดลอง คือ การทดลองที่ 1 ศึกษาองค์ประกอบทางเคมีและการย่อยสลายในกระเพาะหมักโดยใช้ถุงไนล่อนของชานอ้อยก่อน ปรับปรุงคุณภาพ พบว่าชานอ้อยก่อนปรับปรุงคุณภาพมีเปอร์เซ็นต์โปรตีนและไขมันค่อนข้างต่ำ แต่มีองค์ประกอบพวก CF,NDF และ ADF สูง ส่วนการย่อยสลายในกระเพาะหมักค่อนข้างต่ำ การทดลองที่ 2 ศึกษาองค์ประกอบและการย่อยสลายในกระเพาะหมักโดยใช้ถุงไนล่อน ของชานอ้อยหลังปรับปรุงคุณภาพโดยวิธีการต่างๆ ทางเคมี โดยใช้แผนการทดลองแบบสุ่มตลอด (CRD) 9 กลุ่มทดลองคือ ชานอ้อยที่ไม่ได้ปรับปรุงคุณภาพ และชานอ้อยปรับปรุงคุณภาพด้วย 3% โซเดียมไฮดรอกไซด์

6% โซเดียมไฮดรอกไซด์

3% ยูเรีย

6% โซเดียมไฮดรอกไซด์ ร่วมด้วย 3% ยูเรีย

3% โซเดียมไฮดรอกไซด์ร่วมด้วย 6% ยูเรีย

6% โซเดียมไฮดรอกไซด์ ร่วมด้วย 3% ยูเรีย

6% โซเดียมไฮดรอกไซด์ร่วมด้วย 6% ยูเรีย

6% โซเดียมไฮดรอกไซด์ ร่วมด้วย 3% ยูเรีย

6% โซเดียมไฮดรอกไซด์ร่วมด้วย 6% ยูเรีย ตามลำดับ พบว่าโปรตีน หยาบเพิ่มขึ้น ในกลุ่มทดลองที่ปรับปรุงคุณภาพด้วยยูเรีย ส่วนเปอร์เซ็นต์เถ้าในกลุ่มชานอ้อย ที่ปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์สูง ระดับของเถ้าที่เพิ่มขึ้นอาจเป็นผลมาจากส่วน ของโซเดียมไฮดรอกไซด์ที่ตกค้างในชานอ้อย และส่วนประกอบพวก CF,NDF และ ADF ต่ำ ในกลุ่มชานอ้อยปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ จากการศึกษาการย่อยสลายใน กระเพาะหมักนี้สามารถสรุปได้ว่า วิธีการปรับปรุงคุณภาพชานอ้อยที่มีประสิทธิภาพสูงที่สุด คือ การปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ความเข้มข้น 6 เปอร์เซ็นต์ เนื่องจากมี การย่อยสลายในกระเพาะหมักสูงที่สุด การทดลองที่ 3 ศึกษาเปรียบเทียบผลของการใช้ชานอ้อยที่ปรับปรุงคุณภาพและอาหาร หยาบสดต่อผลผลิตน้ำนมในโคนมระยะต้นของการให้นม ใช้โคนมลูกผสมโฮลสไตน์ฟรีเซี่ยน ใน ช่วงต้นระยะให้นม จำนวน 18 ตัว จัดการทดลองแบบ Group comparison ตามผลผลิตน้ำนม ระยะการให้นม (ผลผลิตน้ำนมเฉลี่ย 16.2(+,ฑ)0.7 กิโลกรัมต่อวัน ระยะให้นม 42(+,ฑ)6 วัน) จัดเป็น 2 กลุ่มทดลอง กลุ่มละ 9 ตัว กลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับอาหารต้นข้าวโพดสด เป็นแหล่ง อาหารหยาบ และกลุ่มทดลองที่ 2 ได้รับชานอ้อยปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ความ เข้มข้น 6 เปอร์เซ็นต์เป็นแหล่งอาหารหยาบ ให้อาหารโคนมในรูปอาหารผสม TMR คำนวณตาม ส่วนประกอบของอาหารและองค์ประกอบทางโภชนะตามความต้องการของโคนมในการทดลอง เผื่อ 5 เปอร์เซ็นต์ ระยะเวลาทดลอง 7 สัปดาห์ พบว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (P>0.05) ระหว่างโคทั้งสองกลุ่มทดลองในลักษณะต่างๆ ที่ทำการศึกษา ยกเว้นปริมาณ ไขมันนม น้ำนมปรับไขมัน 4 เปอร์เซ็นต์ และปริมาณของแข็งรวมในนม ที่กลุ่มทดลองชานอ้อย ปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ความเข้มข้น 6 เปอร์เซ็นต์ เป็นแหล่งอาหารหยาบ สูงกว่ากลุ่มทดลองที่ได้รับอาหารต้นข้าวโพดสด เป็นแหล่งอาหารหยาบ แตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (P<0.05) นอกจากนี้เมื่อพิจารณาผลตอบแทนทางด้านการเงิน พบว่าโคนมทั้ง สองกลุ่มทดลองให้ผลตอบแทนด้านการเงินใกล้เคียงกัน อย่างไรก็ตามอาหารผสม TMR ที่มีชาน อ้อยปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ความเข้มข้น 6 เปอร์เซ็นต์ เป็นแหล่งอาหารหยาบ สามารถใช้เลี้ยงโคนมในช่วงต้นระยะการให้นมได้ดีเท่าๆ กับโคนมที่ได้รับอาหารผสม TMR ที่มี ต้นข้าวโพดสด เป็นแหล่งอาหารหยาบ ดังนั้นชานอ้อยปรับปรุงคุณภาพด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้น 6 เปอร์เซ็นต์ จึงสามารถใช้เป็นแหล่งอาหารหยาบที่มีประโยชน์ และเป็นแนวทาง เลือกสำหรับกลุ่มผู้เลี้ยงโคนมในอนาคต โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูแล้งที่ขาดแคลนพืชอาหาร สัตว์สดของทุกๆ ปี