ไลซีนเป็นกรดอะมิโนจำเป็นต่อการเจริญเติบโตของปลา และเป็นสารโภชนาการที่มี ปริมาณน้อยในวัตถุดิบหลายชนิดที่นำมาใช้เป็นแหล่งโปรตีนสำหรับผลิตอาหารปลา การทดลองนี้ มีเป้าหมายเพื่อศึกษาหาระดับความต้องการกรดอะมิโนไลซีนของปลากดเหลือง ~i(Mystus menurus~i Cuv. & Val.) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดที่เกษตรกรนิยมเลี้ยงเนื่องจากมีราคาสูง โดยแบ่งการทดลอง เป็น 3 ชุด คือ การทดลองชุดที่ 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบ กรดอะมิโนของร่างกาย ปลากดเหลือง ที่มีน้ำหนักเฉลี่ย 165.47(+,ฑ)15.07 กรัม (ช่วง 146.49 ถึง 181.85 กรัม) ผลจากการวิเคราะห์จะนำมาใช้เป็นฐานข้อมูลสำหรับสร้างสูตรอาหารในการทดลองชุดต่อไป การ ทดลองชุดที่ 2 เพื่อศึกษาหาระดับความต้องการไลซีนของปลากดเหลืองที่มีน้ำหนักเริ่มต้น เฉลี่ย 8.77(+,ฑ)1.43 กรัม (ช่วง 6.33 ถึง 11.19 กรัม) โดยอาหารทดลองสูตรที่ 1 ถึง 7 มีปลาป่น เจลาตินและกรดอะมิโนรูปผลึกเป็นแหล่งโปรตีนร่วมกันมีระดับไลซีนในอาหารร้อยละ 3.37, 5.20, 7.43, 8.96, 10.81, 13.35 และ 14.88 ของโปรตีนในอาหาร และองค์ประกอบกรด อะมิโนตัวอื่นใกล้เคียงกับร่างกายของปลากดเหลือง สำหรับสูตรที่ 8 (สูตรควบคุม) มีปลาป่นเป็น แหล่งโปรตีน อาหารทุกสูตรมีระดับโปรตีนร้อยละ 35 ของน้ำหนักอาหารและควบคุมระดับพลังงานให้ มีปริมาณเท่ากัน ทำการทดลองในตู้กระจกขนาด 40x50x60 เซนติเมตร ปริมาตรน้ำ 80 ลิตร เป็น ระยะเวลา 13 สัปดาห์ ระหว่างทำการทดลองสังเกตพฤติกรรมและความผิดปกติของปลา การตรวจสอบ คุณภาพน้ำกระทำทุก 2 สัปดาห์ เมื่อสิ้นสุดการทดลองศึกษาระดับแอมโมเนียในพลาสมา อัตราการ รอดตาย เปอร์เซ็นต์น้ำหนักปลาที่เพิ่ม อัตราการเจริญเติบโตจำเพาะ ประสิทธิภาพการใช้อาหาร ประสิทธิการใช้โปรตีน โปรตีนที่นำไปใช้ประโยชน์ โปรตีนและไขมันสะสมต่อวัน ของปลาที่ได้รับ อาหารที่มีไลซีนระดับต่างๆ และใช้ non-linear regression ที่มี 4 พารามิเตอร์ ประเมิน ระดับไลซีนในอาหารที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของปลากดเหลือง โดยการหาความสัมพันธ์ ระหว่างอัตราการเจริญเติบโตจำเพาะกับปริมาณไลซีนในอาหาร การทดลองชุดที่ 3 เพื่อศึกษา ประสิทธิภาพการย่อยโปรตีน (apparent protein digestibility) ในอาหารทดลองของ ปลากดเหลืองที่ได้รับอาหารสูตรควบคุมซึ่งมีปลาป่นเป็นแหล่งโปรตีน เปรียบเทียบกับอาหารสูตรที่มี ปลาป่น เจลาตินและกรดอะมิโนรูปผลึกเป็นแหล่งโปรตีน ผลการศึกษาพบว่าปริมาณของกรดอะมิโนแต่ละตัวของร่างกายปลากดเหลืองส่วนใหญ่มีค่า ใกล้เคียงกับปลาชนิดอื่น ยกเว้นกรดอะมิโนไลซีนและฮีสทิดีน ระดับไลซีนร้อยละ 5.62 ของ โปรตีนในอาหาร เป็นระดับไลซีนที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของปลาชนิดนี้ สำหรับระดับ แอมโมเนียในพลาสมาของปลาที่ได้รับอาหารสูตรต่างๆ นั้นไม่สามารถนำมาประเมินความต้องการ ไลซีนของปลาในการศึกษาครั้งนี้ได้ ปลากดเหลืองที่ได้รับอาหารที่มีระดับไลซีนร้อยละ 3.37 ของโปรตีนในอาหาร ซึ่งเป็นระดับไลซีนต่ำสุดมีการเจริญเติบโตต่ำ กินอาหารน้อย มีประสิทธิภาพ การใช้อาหาร ประสิทธิภาพการใช้โปรตีน โปรตีนที่นำไปใช้ประโยชน์ โปรตีนและไขมันสะสมต่อวัน ต่ำกว่าปลาที่ได้รับไลซีนระดับสูงกว่า แต่ไม่พบความผิดปกติอันเกิดจากอาการขาดไลซีน ปลาที่ได้ รับอาหารสูตรควบคุมมีเปอร์เซ็นต์น้ำหนักปลาที่เพิ่มและอัตราการเจริญเติบโตจำเพาะสูงกว่าปลา ที่ได้รับอาหารสูตรที่ 1 ถึง 7 อย่างไรก็ตามปลาที่ได้รับอาหารสูตรที่มีไลซีนร้อยละ 10.81, 13.35 และ 14.88 ของโปรตีนในอาหาร มีประสิทธิภาพการใช้โปรตีนและไขมันสะสมต่อวันไม่ แตกต่างกับปลาที่ได้รับอาหารสูตรควบคุม และปลาที่ได้รับอาหารแต่ละสูตรมีอัตราการรอดตาย ไม่แตกต่างกัน เมื่อพิจารณาประสิทธิภาพการย่อยโปรตีน พบว่าปลาที่ได้รับอาหารสูตรที่มีปลาป่น เจลาตินและกรดอะมิโนรูปผลึกเป็นแหล่งโปรตีน (อาหารสูตรที่ 6) มีประสิทธิภาพการย่อยโปรตีน สูงกว่า แสดงให้เห็นว่าปลามีการย่อยโปรตีนและดูดซึมกรดอะมิโนในอาหารได้มากกว่า แต่มีการ เจริญเติบโตต่ำกว่าเนื่องจากปลามีประสิทธิภาพการใช้กรดอะมิโนสังเคราะห์ในอาหารได้ต่ำกว่า กรดอะมิโนที่ได้จากการย่อยโปรตีนธรรมชาติ