การศึกษานี้ เป็นการศึกษาการจัดการทรัพยากรประมงของชุมชนประมงขนาดเล็ก โดยมีชุมชน ประมงแหลมโพธิ์ซึ่งประกอบด้วย 3 หมู่บ้าน คือ บ้านแหลมโพธิ์ บ้านเกาะนก และบ้านบางโหนด จังหวัดสงขลา เป็นกรณีศึกษา วัตถุประสงค์ของการศึกษาคือ (1) ศึกษารูปแบบกิจกรรมของชุมชน ในการจัดการทรัพยากรประมง และการมีส่วนร่วมของสมาชิกในการจัดการ (2) ศึกษาถึงปัจจัยทาง กายภาพ เศรษฐกิจและสังคมของชุมชนและปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อการจัดการทรัพยากรประมงและ (3) ศึกษาปัจจัยแวดล้อมอื่นที่เกี่ยวข้องต่อการจัดการทรัพยากรประมง วิธีการศึกษาใช้วิธี วิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ผลการวิจัยพบว่า การก่อตัวเพื่อจัดการทรัพยากรประมงของชุมชน เกิดจากความเดือดร้อน ในการทำการประมงชายฝั่งขนาดเล็ก ซึ่งเป็นผลจากการลดลงของทรัพยากรสัตว์น้ำ น้ำเสียจาก นากุ้งและโรงงานอุตสาหกรรม และการใช้เครื่องมืออวนรุนซึ่งเป็นเครื่องมือประมงที่ผิด กฎหมาย จุดเริ่มของกิจกรรมการจัดการทรัพยากรประมง เกิดขึ้นที่บ้านแหลมโพธิ์ซึ่งเป็นจุด ศูนย์กลางของชุมชน โดยชาวประมงที่ใส่ใจในปัญหาของชุมชนได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มแกนนำสร้าง แผนแม่บท เพื่อใช้เป็นแนวทางในการแก้ปัญหา โดยได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานภายนอกทั้ง ภาครัฐและเอกชนทำให้กิจกรรมดำเนินไปอย่างเป็นรูปธรรม ต่อมามีการประสานกิจกรรมไปยังบ้าน เกาะนก และบ้านบางโหนด ตามลำดับ ในด้านการมีส่วนร่วมของชาวประมงในการทำกิจกรรมนั้น พบว่า ชาวประมงมีส่วนร่วมในการใช้แรงงานมากกว่าการมีส่วนร่วมด้านอื่น ๆ ข้อมูลข่าวสารการจัดการ ทรัพยากรประมงที่ชุมชนได้รับส่วนใหญ่มาจากนักพัฒนาองค์กรเอกชนที่อยู่ในพื้นที่เป้าหมาย ผู้นำที่ไม่เป็นทางการ โดยเฉพาะผู้นำทางด้านศาสนา มีบทบาทสำคัญในการดำเนินกิจกรรมการจัด การทรัพยากรประมง ชุมชนยังคงมีความสัมพันธ์เชิงเครือญาติในระดับปัจเจกบุคคลอย่างเหนียวแน่น อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ในระดับชุมชนเริ่มลดลง เนื่องมาจากมีการประกอบอาชีพหลากหลายอัน เป็นผลจากการพัฒนาชุมชนให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวและธุรกิจนากุ้ง อย่างไรก็ตามกลุ่มผู้ที่ ประกอบอาชีพประมงต่างได้ตระหนักถึงความสำคัญของการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรสัตว์น้ำอย่าง คุ้มค่า และเกิดประโยชน์อย่างสูงสุด ปัญหาการจัดการทรัพยากรส่วนหนึ่งมีสาเหตุมาจากปัจจัย ภายนอก เช่น การขาดการประสานงานระหว่างหน่วยงานภาครัฐบาลที่เกี่ยวข้อง ทำให้มีการทำงาน ซ้ำซ้อนที่และขาดความต่อเนื่อง รัฐไม่ได้มอบอำนาจให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการ ทรัพยากรประมงอย่างจริงจัง สรุปได้ว่าสัมฤทธิ์ผลของการจัดการทรัพยากรประมงเกิดจากการประสานสัมพันธ์ระหว่าง ปัจจัยภายในและภายนอกองค์กร ปัจจัยภายในได้แก่ การมีส่วนร่วมของชุมชน การรับรู้ข้อมูล ข่าวสาร ภาวะผู้นำ ความสัมพันธ์ทางเครือญาติ และการพึ่งพาทรัพยากรประมงของชุมชน ปัจจัย ภายนอกได้แก่ นโยบาย และการปฏิบัติงานที่สอดคล้องกับนโยบายหน่วยงานภาครัฐบาล บทบาทที่เกื้อ หนุนขององค์กรเอกชน ความเอาใจใส่ของสื่อมวลชน และบทบาทของนักวิชาการด้านการศึกษาวิจัย