เลคตินเป็นโปรตีนที่จับกับคาร์โบไฮเดรตซึ่งไม่ได้มาจากระบบภูมิคุ้มกัน มีความ สามารถทำให้เซลล์เกาะกลุ่มหรือสารประกอบคาร์โบไฮเดรตตกตะกอนได้ เลคติน พบและมีบทบาท ทางชีวภาพในพืช, สัตว์ และจุลินทรีย์ต่าง ๆ จากการศึกษาครั้งนี้ พบว่าเลคตินจากพลาสมาของปลากะรังมีแอคทิวิตีของการเกาะกลุ่ม เม็ดเลือดแดงกระต่ายสูงสุด มีความเสถียรที่อุณหภูมิ -10 องศาเซลเซียส นานอย่างน้อย 10 เดือน เมื่อทำเลคตินให้บริสุทธิ์จากพลาสมาของปลากะรังเพศเมีย โดยใช้โครมาโทกราฟี ด้วยคอลัมน์ DEAE-Sephacel และ Sephadex G-200 ตามด้วยคอลัมน์ Fetuin-agarose หรือการทำโพลีอะคิลาไมด์เจลอิเล็กโทรฟอรีซิสแบบเตรียม ตามลำดับ พบว่าเลคตินบริสุทธิ์ ปรากฎแถบโปรตีน 1 แถบ ในโพลีอะคริลาไมด์เจลอิเล็กโทรฟอรีซิสแบบไม่แปลงสภาพ มีน้ำหนัก โมเลกุล 851,100 ดัลตัน เมื่อหาโดยวิธีเจลฟิลเตรชัน เลคตินบริสุทธิ์ปรากฎแถบโปรตีนเพียง 1 แถบ ที่มีน้ำหนักโมเลกุล 85,100 ดัลตัน ในโพลีอะคริลาไมด์เจลอิเล็กโทรฟอรีซิสแลลมี เอสดีเอสทั้งที่มีและไม่มีเบตา-เมอร์แคปโตเอธานอล ผลการทดลองนี้แสดงว่าเลคตินบริสุทธิ์ ประกอบด้วย 10 หน่วยย่อยที่เหมือนกัน และไม่มีพันธะไดซัลไฟด์ยึดระหว่างหน่วยย่อย เลคตินบริสุทธิ์สามารถทำให้เม็ดเลือดแดงกระต่ายเกาะกลุ่มได้ดีที่สุด รองลงมาคือ ของหนูและของหมู ตามลำดับ แต่ไม่สามารถทำให้เม็ดเลือดแดงของคนและของแพะเกาะกลุ่มได้ การย่อยเม็ดเลือดแดงกระต่ายด้วยเอนไซม์ทริปซินหรือนิวรามินิเดส มีผลทำให้แอคทิวิตีของ การเกาะกลุ่มเซลล์เพิ่มขึ้น 4 และ 2.5 เท่า ตามลำดับ การเกาะกลุ่มเม็ดเลือดแดงกระต่าย ถูกยับยั้งได้ 50% โดยอะไซอะโลฟีทูอีน, ฟีทูอีน และกรดเอ็น-อะซิติล นิวรามินิค ที่ความ เข้มข้น 0.63 มก./มล., 5 มก./มล. และ 50 mM ตามลำดับ ไดวาเลนท์แคทไอออนได้แก่ Ca(2+) และ Mg(2+) หรือ EDTA ที่ความเข้มข้น 200 mM รวมทั้งเบตา-เมอร์แคปโตเอธานอล ที่ความเข้มข้น 90 mM ไม่มีผลต่อการเกาะกลุ่มเม็ดเลือดแดงของเลคตินบริสุทธิ์ เลคติน บริสุทธิ์มีความเสถียรที่ pH 7-9 แต่ไม่เสถียรที่อุณหภูมิสูงกว่า 50 องศาเซลเซียส การ เกาะกลุ่มเม็ดเลือดแดงกระต่ายได้ดีที่สุดที่ pH 7.5-8 แอนติบอดีต่อไวเทลโลจีนินบริสุทธิ์ของปลากะรัง เกิดปฏิกิริยาตกตะกอนกับไวเทลโลจินิน บริสุทธิ์, พลาสมา, สารละลายโปรตีนพีค D2 จากคอลัมน์ DEAE-Sephacel และสารละลายโปรตีน พีค S1 จากคอลัมน์ Sephadex G-200 แต่ไม่ทำปฏิกิริยากับแลคตินบริสุทธิ์ เมื่อทดสอบโดย Ouchterlony double immunodiffusion ซึ่งบ่งชี้ว่าเลคตินบริสุทธิ์และไวเทลโลจีนินจาก พลาสมาของปลากะรังมีความแตกต่างกันในด้านความเป็นแอนติเจน ระดับเลคตินในพลาสมาถูกกระตุ้นได้โดยการฉีดปลาด้วยฮอร์โมนเอสตราไดออล นอกจากนี้ ระดับของเลคตินและไวเทลโลจีนินในพลาสมาของปลากะรังเพศเมีย มีการเปลี่ยนแปลงในทำนองเดียว กันในระหว่างเดือนสิงหาคม 2540 ถึงเดือนพฤศจิกายน 2541 ระดับเลคตินและไวเทลโลจีนินใน พลาสมาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากเดือนตุลาคมจนมีค่าสูงสุดก่อนไข่สุกและลดลงอย่างรวดเร็ว หลังปลาวางไข่ในเดือนธันวาคม เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของระดับไวเทลโลจีนินในพลาสมามี ความสัมพันธ์กับพัฒนาการเจริญของรังไข่ในปลากะรังเพศเมีย ผลการทดลองเหล่านี้บ่งชี้ว่า พลาสมาเลคตินอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับพัฒนาการเจริญของรังไข่ของปลากะรัง