การศึกษาถึงผลของระดับกรดแอมิโนไลซีน และเมทไธโอนีน ต่อสมรรถภาพการเจริญเติบโต และส่วนประกอบซากของเป็ดเทศ ประกอบด้วย 3 การทดลอง คือ การทดลองที่ 1 : การประเมินคุณค่าทางโภชนาการและพลังงานใช้ประโยชน์ได้ของวัตถุดิบ อาหารสัตว์บางชนิด โดยวิธีวิเคราะห์โดยประมาณเพื่อหาส่วนประกอบทางเคมี และโดยการทดสอบ ทางชีวภาพ (การประเมินจากตัวสัตว์โดยตรง) ใช้เป็ดเพศผู้อายุ 6 เดือน จำนวน 25 ตัว แบ่ง ออกเป็น 5 กลุ่มๆ ละ 5 ตัว กลุ่มที่ 1 ใช้เป็นกลุ่มควบคุม (อดอาหาร) ที่เหลืออีก 4 กลุ่ม ทำ การป้อนวัตถุดิบอาหารสัตว์ กลุ่มละชนิด คือ กากถั่วเหลือง ปลาป่น ข้าวโพด และรำละเอียด โดยป้อนให้ตัวละ 50 กรัม เก็บมูลรวมปัสสาวะในช่วง 24 ชั่วโมงที่ 24 และ 48 ชั่วโมง ผลการวิเคราะห์เพื่อหาส่วนประกอบทางเคมี พบว่า กากถั่วเหลือง ปลาป่น รำละเอียดและข้าวโพด มีโปรตีนรวมร้อยละ 47.04, 53.38, 12.68 และ 7.35 พลังงานรวม 4,884, 4,929, และ 4,546 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม ไลซีนร้อยละ 2.38, 4.01, 0.60 และ 0.27 และเมทไธโอนีน ร้อยละ 0.55, 1.39, 0.24 และ 0.14 ตามลำดับ ผลการทดสอบทางชีวภาพ พบว่า การย่อยได้ ของวัตถุแห้งที่แท้จริง (ที่ 48 ชั่วโมง) ของวัตถุดิบอาหารสัตว์ทั้ง 4 ชนิด อยู่ในช่วงร้อยละ 59.76-89.31 การย่อยได้ที่แท้จริงของกรดแอมิโนอยู่ในช่วงร้อยละ 84.17-94.95 พลังงานใช้ ประโยชน์ได้โดยประมาณ (AME) ที่ 48 ชั่วโมง ของข้าวโพด รำละเอียด กากถั่วเหลือง และ ปลาป่น มีค่าเท่ากับ 3,782, 3,025, 3,165 และ 3,103 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม พลังงานใช้ ประโยชน์ได้ที่แท้จริง (TME) เท่ากับ 4,031, 3,224, 3,396 และ 3,352 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม ตามลำดับ การทดลองที่ 2 : ผลของระดับพลังงานและโปรตีนต่อน้ำหนักตัวเพิ่มและส่วนประกอบซากของ เป็ดเทศ ทำการทดลองโดยใช้เป็ดเพศผู้ในช่วงอายุ 3-12 สัปดาห์ แบ่งออกเป็น 9 กลุ่มๆ ละ 3 ซ้ำๆ ละ 18 ตัว วางแผนการทดลองแบบ 3x3 แฟคทอเรียล ในการทดลองแบบสุ่มอย่างสมบูรณ์ โดยจัดให้เป็ดทดลองทั้ง 9 กลุ่ม ได้รับอาหารที่แตกต่างกัน 9 สูตร ซึ่งมีระดับพลังงานใช้ประโยชน์ ได้ต่างกัน 3 ระดับ คือ 2,750, 2,900 และ 3,050 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัมและระดับโปรตีน แตกต่างกัน 3 ระดับ คือ ร้อยละ 16, 18 และ 20 ผลการทดลอง พบว่าเป็ดเทศกลุ่มที่ได้รับอาหาร ที่มีพลังงาน 2,750 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มีปริมาณอาหารที่กินและโปรตีนที่กินสูงที่สุด (185.11 และ 32.86 กรัมต่อตัวต่อวัน) แตกต่างจากกลุ่มที่ได้รับพลังงาน 2,900 (174.26 และ 31.40 กรัมต่อตัวต่อวัน ตามลำดับ) และ 3,050 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม (166.8 และ 30.69 กรัมต่อตัวต่อวัน ตามลำดับ) อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) ส่วนปริมาณพลังงานที่กิน มีค่าไม่แตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) เป็ดกลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีพลังงาน 3,050 และ 2,900 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มีน้ำหนักตัวเพิ่มเฉลี่ยต่อวันไม่แตกต่างกัน (49.07 และ 48.16 กรัมต่อตัว) แต่แตกต่างจากกลุ่มที่ได้รับพลังงาน 2,750 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม (46.9 กรัมต่อตัว) อย่างมี นัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) กลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีพลังงาน 3,050 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มีอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักตัวดีที่สุด (3.40) แตกต่างจากกลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีพลังงาน 2,900 และ 2,750 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม (3.61 และ 3.94) อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) ประสิทธิภาพการใช้โปรตีนของกลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีพลังงาน 3,050 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มี ประสิทธิภาพการใช้โปรตีนสูงที่สุด (1.61) แตกต่างจากกลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีพลังงาน 2,900 และ 2,750 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม (1.54 และ 1.43) อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) สำหรับระดับโปรตีนในอาหาร 3 ระดับ คือ ร้อยละ 16, 18 และ 20 ไม่มีผลต่อปริมาณอาหารที่กิน ปริมาณพลังงานที่กิน และอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักตัว (P>0.05) เป็ดทดลองกลุ่มที่ได้รับ อาหารที่มีโปรตีนร้อยละ 20 มีปริมาณโปรตีนที่กินมากกว่ากลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีโปรตีนร้อยละ 18 และ 16 (35.0, 31.3 และ 28.6 กรัมต่อตัวต่อวัน ตามลำดับ) อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) น้ำหนักตัวเพิ่มเฉลี่ยต่อวัน เป็ดทดลองกลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีโปรตีนร้อยละ 16 มีค่ามากกว่า กลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีโปรตีนร้อยละ 18 และ 20 (49.3, 47.9 และ 46.9 กรัมต่อตัวต่อวัน ตามลำดับ) อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) ระดับโปรตีนในสูตรอาหารที่สูงขึ้นทำให้ ประสิทธิภาพการใช้โปรตีนต่ำลง (1.72, 1.52 และ 1.33 ตามลำดับ) อย่างมีนัยสำคัญยิ่ง ทางสถิติ (P<0.01) ผลของระดับพลังงานต่อส่วนประกอบซาก พบว่า ระดับพลังงานที่แตกต่างกัน 3 ระดับ มีผล ทำให้น้ำหนักมีชีวิต (กรัม) เนื้อแดงตะโพกของกลุ่มที่ได้รับพลังงาน 3,050 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มีค่าสูงกว่ากลุ่มอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ส่วนเนื้อแดงขา (กรัม) ของเป็ดที่ได้ รับอาหารที่มีพลังงานที่ 3,050 และ 2,900 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มีค่าไม่แตกต่างกันแต่สูง กว่ากลุ่มที่ได้รับพลังงานที่ 2,750 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) สำหรับเนื้อแดงหน้าอกเมื่อคิดเป็นร้อยละของน้ำหนักมีชีวิต พบว่า กลุ่มที่ได้รับพลังงานต่ำที่สุด (2,750 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม) มีค่าสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับพลังงาน 2,900 และ 3,050 กิโลแคลอรี ต่อกิโลกรัมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) และเนื้อแดงหน้าอกรวมหนังเมื่อคิดเป็นร้อยละ ของน้ำหนักมีชีวิตพบว่า กลุ่มที่ได้รับพลังงาน 2,750 และ 2,900 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัม มีค่า ไม่แตกต่างกันแต่สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับพลังงาน 3,050 กิโลแคลอรีต่อกิโลกรัมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (P<0.05) ส่วนลักษณะซากอื่นๆ ไม่มีความแตกต่างกัน ผลของระดับโปรตีนต่อส่วนประกอบซาก พบว่า ระดับโปรตีนมีผลทำให้น้ำหนักมีชีวิต (กรัม) น้ำหนักซากอุ่น เนื้อแดงตะโพก และเนื้อแดงขา ของกลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 16 มีค่ามาก กว่ากลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 18 และ 20 อย่างมีนัยสำคัญยิ่งทางสถิติ (P<0.01) ส่วน เนื้อแดงรวมกลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 16 มีค่ามากกว่ากลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 18 และ 20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) สำหรับเนื้อแดงขาและเนื้อแดงตะโพกเมื่อคิดเป็น ร้อยละของน้ำหนักมีชีวิต พบว่ากลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 16 มีค่าไม่แตกต่างกับกลุ่มที่ได้รับ โปรตีนร้อยละ 20 (P>0.05) แต่มากกว่ากลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 18 อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (P<0.05) และเนื้อสันอก (กรัม) พบว่ากลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 16 และ 18 มีค่า ไม่แตกต่างกัน (P>0.05) แต่มากกว่ากลุ่มที่ได้รับโปรตีนร้อยละ 20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ส่วนลักษณะซากอื่นๆ ไม่มีความแตกต่างกัน การทดลองที่ 3 : ผลของระดับไลซีนและเมทไธโอนีน ต่อน้ำหนักตัวเพิ่มและส่วนประกอบซาก ของเป็ดเทศ โดยใช้เป็ดเทศเพศผู้ในช่วงอายุ 3-12 สัปดาห์ แบ่งออกเป็น 9 กลุ่มๆ ละ 3 ซ้ำๆ ละ 12 ตัว วางแผนการทดลองแบบ 3x3 แฟคทอเรียลในการทดลองแบบสุ่มอย่างสมบูรณ์ โดยจัดให้เป็ด ทดลองทั้ง 9 กลุ่ม ได้รับอาหารที่มีโปรตีนร้อยละ 16 และพลังงานใช้ประโยชน์ได้ 3,050 กิโลแคลอรี ต่อกิโลกรัม เท่ากันทุกสูตร (ซึ่งเป็นระดับที่ให้ผลตอบสนองต่ำน้ำหนักตัวเพิ่มดีที่สุดจากการ ทดลองที่ 2) นำมาเสริมไลซีนและเมทไธโอนีนต่างกัน 3 ระดับ คือ ร้อยละ 0, 10 และ 20 เพิ่มจากระดับที่แนะนำโดย NRC (1994) เมื่อสิ้นสุดการทดลองที่อายุ 12 สัปดาห์ คัดเลือกเป็ด ทดลองมาซ้ำละ 4 ตัว เพื่อศึกษาส่วนประกอบซาก พบว่า การเสริมไลซีนที่ต่างกัน 3 ระดับ คือ ร้อยละ 0, 10 และ 20 ไม่มีผลต่อปริมาณอาหารที่กิน และน้ำหนักตัวเพิ่มเฉลี่ยต่อวัน (P>0.05) แต่มีผลต่ออัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักตัว โดยเป็ดทดลองกลุ่มที่ได้รับอาหารที่มีการเสริม ไลซีนร้อยละ 20 มีอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักตัว (3.66) ดีกว่ากลุ่มที่ได้รับอาหารที่มี การเสริมไลซีนร้อยละ 10 และ 0 (3.82 และ 3.82 ตามลำดับ) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) สำหรับการเสริมเมทไธไอนีนที่ต่างกัน 3 ระดับ คือ ร้อยละ 0, 10 และ 20 เพิ่มจาก ระดับที่แนะนำโดย NRC (1994) ไม่มีผลต่อปริมาณอาหารที่กิน น้ำหนักตัวเพิ่มเฉลี่ยต่อวัน และ อัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักตัว (P>0.05) ผลของระดับไลซีนต่อส่วนประกอบซาก พบว่า ระดับไลซีนที่แตกต่างกัน 3 ระดับ ไม่มีผลทำให้น้ำหนักมีชีวิตและส่วนประกอบซากต่างๆ แตก ต่างกัน (P>0.05) สำหรับการเสริมเมทไธโอนีน พบว่า มีผลทำให้น้ำหนักเนื้อแดงหน้าอก รวมหนัง (กรัม) และเนื้อแดงหน้าอกรวมหนังเมื่อเทียบกับน้ำหนักมีชีวิตของกลุ่มที่ได้รับการ เสริมเมทไธโอนีนร้อยละ 20 และ 10 มีน้ำหนักสูงที่สุดไม่แตกต่างกัน แต่สูงกว่ากลุ่มที่ไม่เสริม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05)