การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลทั่วไปของนักเรียนที่มีภาวะโลหิตจาง จากการขาดธาตุเหล็ก 2) เปรียบเทียบค่าฮีมาโตคริตของนักเรียนที่มีภาวะโลหิตจางจากการ ขาดธาตุเหล็กก่อนกับหลังให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต 3) เปรียบเทียบค่าฮีมาโตคริตของนักเรียนที่มีภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กหลังให้ อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี กับยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต 4) เปรียบเทียบปริมาณสาร อาหารที่บริโภค ได้แก่ โปรตีน เหล็ก และวิตะมินซี ของนักเรียนที่มีภาวะโลหิตจางจากการ ขาดธาตุเหล็กก่อนกับหลังให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต 5) เปรียบเทียบปริมาณสารอาหารที่บริโภค ได้แก่ โปรตีน เหล็ก และวิตะมินซี ของนักเรียน ที่มีภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กหลังให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี กับยาเม็ด เฟอร์รัส ซัลเฟต กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย เป็นนักเรียนที่มีภาวะโลหิตจาง อายุ 9-12 ปี กำลังศึกษา อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3-6 โรงเรียนบ้านตาบา อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส สังกัด สำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดนราธิวาส จำนวน 60 คน ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด แบ่งกลุ่มโดยการจับคู่ตามเพศและอายุ แล้วสุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม มี ตัวแปรอิสระที่ศึกษาคือ การเสริมธาตุเหล็ก 2 วิธี ได้แก่ อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต ตัวแปรตาม คือ ค่าฮีมาโตคริต และปริมาณสารอาหารที่บริโภค ได้แก่ โปรตีน เหล็ก และวิตะมินซี เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลใช้แบบสอบถาม เพื่อการวิจัย แบบคัดกรองเด็กวัยเรียนที่มีปัญหาสุขภาพอนามัยและโรคเลือดจางธาลัสซีเมีย แบบบันทึกอาหารบริโภค 3 วัน รายการอาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี แบบบันทึกติดตาม ผลการรับประทานอาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี แบบบันทึกติดตามผลการรับประทานยาเม็ด เฟอร์รัส ซัลเฟต สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. กลุ่มนักเรียนที่ให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี กับกลุ่มนักเรียนที่ให้ยาเม็ด เฟอร์รัส ซัลเฟต มีค่าฮีมาโตคริตมากกว่าก่อนให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และให้ ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2. กลุ่มนักเรียนที่ให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี กับกลุ่มนักเรียนที่ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต หลังให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี กับให้ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต มีค่าฮีมาโตคริต ไม่แตกต่างกัน 3. กลุ่มนักเรียนที่ให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และกลุ่มนักเรียนที่ให้ยาเม็ด เฟอร์รัส ซัลเฟต มีเหล็ก วิตะมินซี มากกว่าก่อนให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และ ให้ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ .05 ตามลำดับ ส่วน โปรตีนของทั้งสองกลุ่มมีมากกว่าก่อนให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และให้ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 กับ .01 ตามลำดับ 4. กลุ่มนักเรียนที่ให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี และกลุ่มนักเรียนที่ให้ยาเม็ด เฟอร์รัส ซัลเฟต ภายหลังการทดลอง กลุ่มนักเรียนที่ให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี มีเหล็ก มากกว่ากลุ่มนักเรียนที่ให้ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 เว้นแต่โปรตีน และวิตะมินซี ที่มีปริมาณพอๆ กัน จากผลวิจัยเมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว จะได้ข้อค้นพบที่สำคัญคือ ทั้งกลุ่มนักเรียนที่ให้ อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี กับกลุ่มนักเรียนที่ให้ยาเม็ดเฟอร์รัส ซัลเฟต หลังการ ทดลองมีค่าฮีมาโตคริตเพิ่มขึ้นไม่ต่างกัน แต่กลุ่มนักเรียนที่ให้อาหารที่มีธาตุเหล็กและวิตะมินซี หลังการทดลองมีปริมาณสารอาหารที่บริโภคได้แก่เหล็กมากกว่ากลุ่มนักเรียนที่ให้ยาเม็ด เฟอร์รัส ซัลเฟต จากผลการวิจัยดังกล่าว ผู้วิจัยขอเสนอแนะว่า ควรนำรายการอาหารที่มีธาตุเหล็กและ วิตะมินซีไปดำเนินการจัดอาหารกลางวันแก่นักเรียนให้มีประสิทธิภาพ เพื่อแก้ไขปัญหาภาวะ โลหิตจาง และสามารถป้องกันควบคุมภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กในนักเรียนได้ ส่ง ผลต่อสุขภาพอนามัยทั้งด้านร่างกาย จิตใจ และสติปัญญา ซึ่งเป็นการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ให้ มีคุณภาพต่อไปในอนาคต