การศึกษาการปนเปื้อนของสารหนูในพื้ชน้ำและสัตว์น้ำบริเวณตำบลร่อนพิบูลย์ ถึงลุ่มน้ำปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้ดำเนินการโดยการหาปริมาณของสารหนูในพืชน้ำ สัตว์น้ำ น้ำ และดินตะกอน ด้วยเครื่องอะตอมมิกแอบซอพชั่นสเปกโตรโฟโตมิเตอร์ แบบแกรไฟต์ เฟอร์เนส (Graphite Furnance Atomic Absorption Spectrophotometer : AAS) และหาความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณสารหนูในพืชน้ำและสัตว์น้ำกับปริมาณสารหนูในน้ำและ ดินตะกอน เพื่อศึกษาว่าพืชน้ำและสัตว์น้ำชนิดใดที่สามารถนำมาใช้เป็นดัชนีชี้วัดทาง ชีวภาพของการปนเปื้อนสารหนูได้บ้าง ผลการศึกษาพบว่าปริมาณสารหนูในพืชน้ำมีค่าระหว่าง 0.23-2.97 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม น้ำหนักเปียก โดยพืชน้ำที่พบสารหนูสูงสุดคือ ผักตบชวา ~i(Eichhornia crassipes)~i ส่วนปริมาณสารหนูในสัตว์น้ำมีค่าระหว่าง ตรวจไม่พบ-2.45 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม น้ำหนัก เปียก โดยพบสูงสุดในหอยขม ~i(Sinotaia ingallsiana)~i ปริมาณสารหนูในน้ำมีค่าระหว่าง ตรวจไม่พบ-0.246 มิลลิกรัมต่อลิตร และปริมาณสารหนูในดินตะกอนมีค่าระหว่าง 100.70-1,854.84 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม น้ำหนักแห้ง พบว่าปริมาณสารหนูในน้ำและดินตะกอนจะมีปริมาณสารหนู สูง บริเวณพื้นที่ที่อยู่ใกล้กับแหล่งกำเนิดการแพร่กระจายของสารหนูในตำบลร่อนพิบูลย์ ผลการศึกษาดัชนีชี้วัดทางชีวภาพพบว่า ผักตบชวา ~i(Eichhornia crassipes)~i และ หอยขม ~i(Sinotaia ingallsiana)~i มีปริมาณสารหนูสัมพันธ์กับปริมาณสารหนูในน้ำและ ดินตะกอน แต่ยังไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นดัชนีชี้วัดทางชีวภาพ เนื่องจากกระแสน้ำอาจพัดพา ให้เคลื่อนที่ไปได้ไกล ๆ จึงไม่สามารถเป็นตัวแทนที่ดีของจุดเก็บตัวอย่าง ยกเว้นในแหล่ง น้ำนิ่ง