การศึกษาวิจัยนี้ได้ใช้แบบจำลองการแพร่กระจาย ของสารกัมมันตรังสีทางอากาศชื่อ CAP88-PC ของ U.S. EPA ศึกษาการแพร่กระจายของสารกัมมันตรังสีจาก โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ โดยใช้ปริมาณการระบายของสาร กัมมันตรังสีประจำปี ร่วมกับข้อมูลอุตุนิยมวิทยา จังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ และ ข้อมูลประชากร เกษตรกรรมของ พื้นที่อำเภอทับสะแกและอำเภอบางสะพานเป็นพื้นที่ศึกษา เพื่อคาดคะเนปริมาณรังสีที่ได้รับภายในรัศมี 20 กิโลเมตร รอบ ๆ บริเวณที่จะตั้งโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ สำหรับปริมาณ รังตีตริเตียม และคาร์บอน-14 ภูมิหลังกระทำโดยวิธี ดักจับไอน้ำในบรรยากาศ และนำไปวิเคราะห์ด้วยเครื่อง วัดรังสีบีตาพลังงานต่ำ ผลการศึกษาการแพร่กระจายของสารกัมมันตรังสี Kr-85m, Kr-85, Kr-87, Kr-88, Xe-133, Xe-135, I-129, I-131, I-133 และ I-135 จากโรงไฟฟ้า นิวเคลียร์ ชนิด PWR ขนาด 600 MWe ในภาวะเดินเครื่อง ปกติและมีความบกพร่องที่แท่งเชื้อเพลิง 1 % พบว่าบริเวณ ที่ได้รับรังสีสูงสุด 0.91 มิลลิเร็มต่อปี ห่างจากที่ตั้ง 750 เมตร ทิศตะวันตกเฉียงเหนือค่อนไปทางเหนือ (NNW) และ 0.73 มิลลิเร็มต่อปี ที่ระยะ 750 เมตร ทิศไปทาง ตะวันตกเฉียงใต้ค่อนไปทางใต้ (SSW) เป็นอันดับรองลงมา เมื่อเปรียบเทียบปริมาณรังสีที่กำหนดเป็นมาตรฐานสากล ที่อาจเป็นอันตรายคือการได้รับสังสีมากกว่า 500 มิลลิเร็ม ต่อปี สำหรับประชาชนทั่วไป จึงอาจกล่าวได้ว่าปริมาณรังสี สูงสุดที่ประชาชนได้รับ ในการศึกษาครั้งนี้เป็นปริมาณรังสี ที่รับได้อย่างปลอดภัย ส่วนผลการวิเคราะห์ปริมาณตริเตียม และคาร์บอน-14 ในบรรยากาศ มีค่า 0.1-0.4 เบคเคอเรล ต่อลูกบาศก์เมตร และ 0.1-0.3 เบคเคอเรลต่อ ลูกบาศก์เมตร ตามลำดับ